คำเชิญให้ซูหว่านกับโจวตี๋มาพูดคุยกันมาถึงอย่างกะทันหันและตรงไปตรงมา ซูหว่านส่งข้อความมาหลี่ซีด้วยถ้อยคำสั้นกระชับว่า “พรุ่งนี้บ่ายสาม ที่หย่าเส่อ เรื่องหลินจือซวี่กับคุณ เราต้องคุยกันต่อหน้า”
หลี่ซีมองข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์ ปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธอรู้ว่าวันนี้ต้องมาถึงไม่ช้าก็เร็ว และเริ่มตั้งตารอว่าจะเกิดอะไรขึ้น
หลี่ซีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจไม่โทรหาหลินจือซวี่ เธอรู้ว่าเขาคงได้รับคำเชิญแบบเดียวกัน และโทรศัพท์ของเธอยังไม่ทันปิดหน้าจอ สายจากหลินจือซวี่ก็โทรเข้ามา
เสียงของหลินจือซวี่จากปลายสายอ่อนโยน “ไม่ต้องกังวล พวกเขาไม่มีหลักฐานที่เป็นชิ้นเป็นอัน”
เมื่อนึกถึงวิธีจัดการของหลินจือซวี่ หลี่ซีก็เข้าใจทันที “โอเค ฉันเชื่อใจคุณ”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง “ทุกอย่างมีผมอยู่... ซีซี”
หลินจือซวี่อยากเรียกเธอแบบนี้มานานแล้ว ใครจะรู้ว่าในใจเขาจะหึงหวงแค่ไหน ตอนที่ได้ยินโจวตี๋เรียกชื่อหลี่ซีอย่างเปิดเผยเช่นนั้น
ซีซี... สองคำนี้วนเวียนอยู่บนปลายลิ้น ช่างเป็นคำเรียกที่สนิทสนมเหลือเกิน
หลี่ซีหัวเราะเบา ๆ เสียงของเธอส่งผ่านโทรศัพท์ไปถึงหูหลินจือซวี่ เขาราวกับสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเธอ ใบหูค่อย ๆ แดงขึ้น
“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว จือซวี่”
คำว่า “จือซวี่” แทงทะลุหัวใจของหลินจือซวี่ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ พยายามสงบอารมณ์ของตัวเอง
【ระดับความรู้สึกเปลี่ยนแปลง: 85%】
หลี่ซีวางสายไป ส่วนหลินจือซวี่ปิดหน้าด้วยมือแล้วหัวเราะออกมา
หลินจือซวี่เองก็ได้รับข้อความเช่นกัน เนื้อหาใกล้เคียงกับข้อความที่หลี่ซีได้รับ “พรุ่งนี้บ่ายสาม ที่หย่าเส่อ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”