“ได้... ได้ครับ...”
หางของลูเซียนเริ่มขยับยุกยิกอย่างไม่อยู่นิ่ง เขาลองใช้มันโอบน่องของซ่งซูอย่างหยั่งเชิง ราวกับกำลังขอรางวัล เพราะระยะห่างทำให้โอบได้ไม่ถนัด ลูเซียนจึงจงใจเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้
ซ่งซูเลิกคิ้ว แต่ไม่ได้ปฏิเสธ
ช่างเถอะ ถือซะว่านี่เป็นรางวัลของลูเซียนก็แล้วกัน
ลูเซียนจึงได้ใจ หางเลื้อยขึ้นมาตามขาของซ่งซู แม้ใบหน้าจะดูเขินอาย แต่การเคลื่อนไหวใต้โต๊ะกลับไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็น บรรยากาศคลุมเครือชวนใจเต้นพลันก่อตัวขึ้น
ซัคคิวบัสตัวน้อยนี่ช่างโลภจริง ๆ
ซ่งซูจับปลายหางรูปหัวใจที่กำลังเลื้อยสูงขึ้นไว้ แล้วบีบคลึงเบา ๆ ลูเซียนสะท้านไปทั้งตัว ดวงตาใสกระจ่างแต่สีหน้ากลับเคลิบเคลิ้ม มองเธอราวกับคาดหวังให้ทำอะไรต่อ
แต่คำพูดของซ่งซูในวินาทีถัดมากลับทำลายบรรยากาศนั้นลง
“พอแล้ว แค่นี้ก่อน กินข้าวกัน”
ลูเซียนก็รู้ว่าตัวเองทำไม่ถูก ถึงอย่างนั้นก็ยังหน้าด้านอยากรุกคืบไปอีกขั้น
แต่คนในโทรทัศน์ก็สอนแบบนี้นี่นา ทำไมขั้นต่อไปถึงไม่เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ล่ะ
“ก็ได้ครับ” ลูเซียนตอบรับอย่างว่าง่าย แล้วหดหางกลับไป
แม้แต่ลูเซียนที่มีนิสัยไร้เดียงสา ก็ยังข่มสัญชาตญาณทางกายของตัวเองไม่ได้
บางครั้งจิตใจของคนเราก็ยอมทำตามสัญชาตญาณโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่หรือ?
ซ่งซูหรี่ตามองท่าทางของลูเซียน รู้สึกว่ามันน่าสนใจดี
ลูเซียนเริ่มตั้งใจกับอาหารตรงหน้า เขากินอย่างจริงจัง เคี้ยวช้า ๆ ราวกับกำลังลิ้มรสอาหารเลิศรส