ซ่งซูนั่งกลับลงไปแล้วสตาร์ตรถ
ลูเซียนนั่งตัวแข็งอยู่บนเบาะ รู้สึกว่าบริเวณที่เข็มขัดนิรภัยรัดอยู่ร้อนผ่าว แม้จะมีเสื้อผ้าหลายชั้นกั้นไว้ก็ยังสัมผัสได้
รถเคลื่อนออกไป
ลูเซียนมองออกไปนอกหน้าต่าง ทิวทัศน์ริมถนนเคลื่อนถอยหลัง ผู้คน ร้านค้า และต้นไม้ผ่านตาไปทีละอย่าง เมื่อวานตอนออกมาข้างนอกเป็นเวลากลางคืน แถมฝนยังตก หลายอย่างจึงมองไม่ชัด แต่ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน แสงแดดสดใส โลกทั้งใบสว่างไสว
เขามองโลกภายนอก รู้สึกว่าทุกอย่างแปลกใหม่ไปหมด ทุกสิ่งล้วนแตกต่างจากที่เห็นในบ้าน
ข้างนอกดีจังเลย!
แต่ไม่นานความสนใจของเขาก็เปลี่ยนไป
เพราะซ่งซูกำลังขับรถอยู่
มือข้างหนึ่งของเธอจับพวงมาลัย อีกข้างวางอยู่บนคันเกียร์ สายตามองตรงไปข้างหน้า สีหน้าสงบนิ่ง
ลูเซียนมองเธอ สายตาไล่จากใบหน้าด้านข้างลงมายังมือที่จับพวงมาลัย แล้วเลื่อนไปยังนิ้วมือที่วางอยู่บนคันเกียร์ เขารู้สึกว่าซ่งซูมีเสน่ห์เหลือเกิน
เขานึกถึงความรู้สึกว่างเปล่าเมื่อคืน ตอนโทรศัพท์แล้วสัมผัสซ่งซูไม่ได้ แต่ตอนนี้เธอนั่งอยู่ข้าง ๆ ห่างกันไม่ถึงช่วงแขน
หัวใจของลูเซียนเต้นเร็วขึ้นอีกครั้ง
ซ่งซูหันมามองลูเซียนพอดีกับที่สบเข้ากับสายตาซึ่งกำลังจับจ้องเธอ ใบหน้าของลูเซียนแดงก่ำ หางชี้โด่งขึ้นเหมือนแมว ส่วนหัวใจสีชมพูหดเล็กลงซ้ำ ๆ
“ผม... ผม...”
ซ่งซูหันกลับไป ไม่ปล่อยให้เขาต้องอับอายไปมากกว่านี้