อากาศภายในห้องส่วนตัวราวกับแข็งค้าง
สายตาของเปี้ยนหลินกรีดผ่านร่างลูเซียน ราวกับอยากทำร้ายอีกฝ่ายด้วยสายตา
“ไม่ใช่คนต่างชาติหรือไง?” เปี้ยนหลินแค่นหัวเราะ มือทั้งสองล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ต พลางพินิจลูเซียน เขาอยากมองอีกฝ่ายจากที่สูงอย่างเหนือกว่าแท้ ๆ แต่ใครจะคิดว่าลูเซียนจะผอมขนาดนี้ แถมยังสูงตั้งเกือบ 1.90 เมตร
เปี้ยนหลินกัดฟันกรอดแล้วถอยไปหลายก้าว “งั้นบอกฉันมาสิ ผมของคุณเป็นสีธรรมชาติหรือย้อมมา? แล้วตาคู่นี้ใส่คอนแทคเลนส์สีหรือเป็นสีธรรมชาติ หืม?”
ลูเซียนถูกท่าทีข่มขู่ของเขาทำให้ตกใจ นิ้วยังคงกำชายเสื้อของซ่งซูไว้ ดูท่าทางหวาดกลัวไม่น้อย
“ผม...”
“ผมอะไร?” เปี้ยนหลินคาดคั้น “พูดตะกุกตะกักแบบนี้ รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีหรือว่าเป็นแบบนี้อยู่แล้ว? ซ่งซูเริ่มชอบผู้ชายประเภทนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนคุณ...”
“เปี้ยนหลิน” น้ำเสียงเย็นเยียบและเด็ดขาด “พอได้แล้ว”
เปี้ยนหลินหยุดการกระทำแล้วหันไปมองซ่งซู
ในเวลานี้ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของซ่งซูราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง สายตาที่มองเปี้ยนหลินเย็นชาไร้ความรู้สึก
ความเย็นชาของซ่งซูทำให้หัวใจเปี้ยนหลินกระตุกวูบ
“พอได้แล้วหมายความว่ายังไง?” เปี้ยนหลินกระตุกมุมปาก พยายามรักษารอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าไว้ แต่รอยยิ้มนั้นเริ่มฝืนเต็มที “ฉันถามอะไรไม่ได้เลยหรือไง? ซ่งซู อย่างน้อยเราก็—”
“อย่างน้อยอะไร?” ซ่งซูตัดบท
“อย่างน้อยก็เคยคบกันมาก่อนไม่ใช่หรือไง?”