ลูกกระเดือกของหลินจือซวี่ขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง มือที่ถือไดร์เป่าผมกำแน่นขึ้นเล็กน้อย เขาอยากทำอะไรสักอย่าง อยากพูดอะไรสักคำ แต่ในหัวกลับว่างเปล่า
หลงเหลือเพียงสัญชาตญาณดั้งเดิมกับความรู้สึกอันพลุ่งพล่านที่โถมเข้าปะทะกัน เขาเหมือนสัตว์ร้ายที่ถูกฝึกให้เชื่อง ทว่ากำลังจะสะบั้นโซ่ตรวนให้หลุดพ้น
จังหวะนั้นเอง หลี่ซีก็ค่อย ๆ หันกลับมา
เธอไม่ได้หันมาทั้งตัว เพียงเอียงหน้ามองเขา แก้มยังระเรื่อ ดวงตาดูโตและเป็นประกายยิ่งกว่าเดิมเมื่ออยู่ใกล้กัน ลึกเข้าไปในแววตาสะท้อนแสงสีเหลืองนวลจากโคมข้างเตียง รวมถึงใบหน้าตึงเครียดและเปี่ยมความปรารถนาของหลินจือซวี่
สายตาของเธอไล่จากดวงตาเขา เลื่อนผ่านสันจมูกโด่ง ก่อนหยุดลงบนริมฝีปากได้รูปที่เม้มแน่นน้อย ๆ เพราะความประหม่า
จากนั้น เธอก็ยิ้ม
รอยยิ้มนั้นแต่งแต้มทั่วทั้งใบหน้า ทำให้เธอดูอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ และงดงามจนแทบหยุดหายใจ
เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงยกมือข้ามไหล่เขา เอื้อมไปยังโต๊ะข้างเตียง ตรงนั้นมีสวิตช์ไฟหลักของห้องอยู่
“แปะ”
เสียงเบา ๆ ดังขึ้น
ไฟหลักที่สว่างจ้าดับลง ห้องตกอยู่ในความสลัวทันที เหลือเพียงโคมไฟดวงเล็กข้างเตียงที่ยังส่องแสงสีเหลืองนวลพร่าเลือน
แสงนั้นริบหรี่ ส่องได้เพียงบริเวณเล็ก ๆ รอบเตียง เงาร่างของทั้งคู่ถูกโอบล้อมอยู่ตรงรอยต่อระหว่างแสงกับเงา รูปร่างที่ชัดเจนพร่าเลือนลง ทว่าทุกท่วงท่าและสีหน้าเล็ก ๆ กลับเด่นชัดยิ่งขึ้น