หลี่ซีไม่ได้พูดอะไร เพียงตอบหลินจือซวี่ด้วยการกระทำ
มือข้างที่หลินจือซวี่กุมไว้ขยับปลายนิ้วออกแรงเล็กน้อย ตอบรับแรงดึงและคำเชื้อเชิญจากเขา ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นโอบรอบลำคอ ดึงเขาเข้ามาหาตัว
นี่คือคำเชื้อเชิญที่ชัดเจน
หลินจือซวี่ก้มลงจูบริมฝีปากของหลี่ซี
…………
“เหนื่อยไหม?” หลินจือซวี่ถาม เสียงยังคงแหบพร่า แต่ฟังอ่อนโยนขึ้นมาก
หลี่ซีมองเขาแล้วส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนพยักหน้าอีกครั้ง จากนั้นก็ซุกหน้ากลับเข้ากับซอกคอชื้นเหงื่อของเขา เสียงอู้อี้ว่า “นิดหน่อย... แต่ก็ยังไหว”
ท่าทางออดอ้อนเล็ก ๆ นั้นทำให้หัวใจของหลินจือซวี่อ่อนยวบไปหมด
เขากระชับวงแขน โอบหลี่ซีไว้แนบชิดกว่าเดิม ปลายคางถูไล้เส้นผมนุ่มบนศีรษะของเธอเบา ๆ ผิวกายแนบชิดกัน เหงื่อเย็นลงเล็กน้อย จังหวะหัวใจค่อย ๆ เต้นประสานกัน จากเสียงรัวกระหน่ำกลับคืนสู่เสียงสะท้อนที่หนักแน่นและกลมกลืน
ไม่มีใครพูดอะไร ทั้งคู่เพียงกอดกันเงียบ ๆ สัมผัสความใกล้ชิดที่ยังอบอวลในอากาศและไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด หลังคลื่นปรารถนาถาโถมผ่านไป แสงไฟสลัวทอดวงแสงอุ่นลงบนร่างของทั้งสอง เงาที่ซ้อนทับกันทอดยาวและประทับอยู่บนผ้าปูที่นอนสีเทา
…………
หลินจือซวี่พาหลี่ซีไปห้องน้ำ
สายน้ำอุ่นไหวกระเพื่อมแผ่วเบา ช่วยนวดคลายกล้ามเนื้อที่เหนื่อยล้าและอ่อนแรง ทั้งคู่ต่างไม่พูดอะไร เพลิดเพลินกับช่วงเวลาอาบน้ำด้วยกันอย่างสงบ มีเพียงเสียงน้ำแผ่วเบาและเสียงลมหายใจของกันและกันที่ค่อย ๆ สงบลง