ประตูค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออก
ไอหมอกอุ่นชื้นที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมลอยออกมาก่อน จากนั้นหลี่ซีก็ปรากฏตัว
เธอสวมชุดนอนผ้าไหม ไม่ใช่แบบที่ดูเซ็กซี่เย้ายวน หากเป็นชุดสายเดี่ยวตัวยาวเรียบง่าย สีขาวงาช้างนวลตา เนื้อผ้าลื่นไหลเปล่งประกายแวววาวละมุนดุจไข่มุก
ชายกระโปรงยาวถึงน่อง ตัดเย็บพลิ้วสวย แนบรับส่วนโค้งเว้าของร่างกายแต่ไม่รัดจนเกินไป ขับเน้นช่วงไหล่และลำคอเรียวระหง เอวคอดนุ่มนวล ตลอดจนเรียวขาที่ยาวงามได้อย่างพอดิบพอดี
ผมเปียกชื้นของเธอสยายลงบนบ่า ปลายผมยังหยดน้ำจนผ้าชุดนอนเปียกเป็นดวงเล็ก ๆ สีเข้มขึ้น เผยให้เห็นผิวด้านในราง ๆ หยดน้ำไหลไปตามลำคอระหง ก่อนซึมหายเข้าไปใต้กระดูกไหปลาร้า ตรงผิวขาวเนียนละเอียดที่ถูกคอเสื้อชุดนอนบดบังไว้เพียงครึ่ง
ใบหน้าของเธอมีสีแดงระเรื่อหลังอาบน้ำ ความเย็นชาที่มักมีลดลงไปหลายส่วน กลับเพิ่มความเกียจคร้านอ่อนโยนขึ้นมาแทน ใบหน้าสดไร้เครื่องสำอางสะอาดผุดผ่อง คิ้วดำเรียวยาว ดวงตาใสกระจ่างราวแก้วหลิวที่ผ่านการชะล้างด้วยน้ำ ตอนนี้มีแววคล้ายยิ้มแต่ก็ไม่เชิง มองไปยังหลินจือซวี่ที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ริมเตียงราวกับก้อนหิน
สายตาของเธอเลื่อนจากใบหน้าแดงก่ำของเขา ผ่านแผงอกที่ขยับขึ้นลงเล็กน้อยเพราะความประหม่า กวาดผ่านมือที่กำผ้าปูเตียงแน่น ก่อนหยุดลงที่มือคู่นั้นซึ่งเส้นเอ็นปูดขึ้นและข้อนิ้วเด่นชัดเป็นพิเศษเพราะออกแรงเกร็ง
จากนั้นมุมปากของเธอก็ยกขึ้นเพียงน้อยนิด รอยยิ้มนั้นจางบาง แต่กลับเหมือนก้อนกรวดที่ตกลงบนผิวน้ำสงบนิ่ง ก่อระลอกคลื่นแผ่ซ่านในใจหลินจือซวี่ไม่รู้จบ