ลูเซียนยืนอยู่ชั้นล่าง เอ่ยอย่างอาลัยอาวรณ์ว่า “ผมจะคิดถึงคุณ”
เขาไม่รู้ว่าการเอ่ยความรู้สึกอย่างจริงใจนั้นยากเย็นเพียงใดสำหรับมนุษย์ แต่ความจริงใจมักทำให้คนหวั่นไหวได้เสมอ
ซ่งซูมองเขา ก่อนจะยื่นมือออกไปอย่างกะทันหัน ลูเซียนไม่เข้าใจว่าเธอต้องการอะไร แต่เมื่อเห็นว่าเธออยากลูบหัวเขา เขาก็ก้มตัวลงอย่างว่าง่าย ยื่นศีรษะให้มือของซ่งซู
ซ่งซูลูบศีรษะของลูเซียน ปลายนิ้วสอดผ่านเส้นผมสีทองอ่อน ก่อนจะแตะเข้ากับเขาเล็ก ๆ สีขาวคู่นั้น
เขาเล็ก ๆ เรียบลื่นและมีไออุ่น สัมผัสคล้ายหยกที่ผ่านการขัดเกลา
ลูเซียนตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
ใบหน้าของเขาแดงก่ำจนร้อนผ่าว ตั้งแต่ปลายหูไล่ไปถึงลำคอ
“ซ่ง... ซ่งซู...”
“ไม่มีอะไรหรอก” ซ่งซูชักมือกลับ ราวกับไม่คิดว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรไม่เหมาะสม “กลับไปเถอะ”
“อ๋อ... อืม”
ลูเซียนคิดในใจว่า ซ่งซูกำลังลวนลามเขาอยู่!
เขากอดขนมปังเดินเข้าไปในโถงทางเดินได้ไม่กี่ก้าว ก็หันกลับมาถามว่า “คราวหน้าคุณจะมาหาผมเมื่อไหร่”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง แถมยังฟังดูออดอ้อนเล็กน้อย
ซ่งซูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแกล้งตอบว่า “แล้วแต่อารมณ์”
ลูเซียนถามอย่างไม่เข้าใจ “แล้วแต่อารมณ์หมายความว่ายังไง”
“ก็ไม่แน่นอนน่ะสิ”
พอได้ยินคำตอบ ลูเซียนก็ทำหน้าเหมือนลูกหมาน้อยน่าสงสาร
“ถะ... ถ้างั้นคุณช่วยอารมณ์ดีให้มากที่สุดได้ไหม”