ซ่งซูย่อมรักษาสัญญาอยู่แล้ว เพราะสำหรับพ่อค้าแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือการรักษาคำพูด ไม่ใช่หรือ?
แค่ต้องรออีกสักหน่อยเท่านั้น
ยามพลบค่ำ แสงไฟหลากสีก็เริ่มสว่างไสว
ซ่งซูเดินไปตามทางเข้าพิเศษ ชุดราตรีสีดำตัดเย็บเรียบเนี้ยบ เผยให้เห็นไหปลาร้าเรียวบางกับเรียวขาช่วงหนึ่ง ผมยาวเกล้าขึ้น มีปอยผมสองสามเส้นระอยู่ข้างหู ยิ่งขับให้ใบหน้าที่มีแววคมกริบอยู่แล้วดูเฉียบขาดและน่าเกรงขามขึ้นไปอีก สร้อยเส้นเล็กห้อยลงมาจากไหปลาร้า ประดับทับทิมสีแดงเลือดนกพิราบเม็ดหนึ่ง ทอประกายหม่นลึกลับใต้แสงไฟ
เสี่ยวเฉินยืนอยู่ข้าง ๆ มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือรายงานกำหนดการของวันพรุ่งนี้ต่อ ซ่งซูฟังจบก็ตอบรับเสียงเรียบ ก่อนผลักประตูเดินเข้าไป
ห้องจัดเลี้ยงสว่างไสวด้วยแสงไฟ ผู้คนชนแก้วและพูดคุยกันอย่างคึกคัก
ทันทีที่เธอปรากฏตัว สายตาแทบทุกคู่ก็จับจ้องมาที่เธอ ไม่ใช่เพราะซ่งซูมีรูปลักษณ์โดดเด่นเพียงใด แต่เพราะชื่อซ่งซูคือเครื่องหมายการค้าชั้นดีในแวดวงนี้
“คุณซ่งมาแล้ว!”
“คุณซ่ง เชิญทางนี้ครับ คุณหวังเพิ่งพูดถึงคุณอยู่เมื่อกี้เอง”
“คุณซ่ง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ เรื่องโครงการนั้นช่วงนี้...”
ซ่งซูถือแก้วไวน์ ประดับรอยยิ้มสุภาพ รับมือกับทุกคนทีละคน เธอก้าวเดินไม่เร็วไม่ช้า เมื่อเดินผ่านฝูงชนก็กลายเป็นจุดสนใจอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่นานก็มีคนล้อมวงเข้ามา ทั้งคนที่อยากพูดคุย คนที่ยกแก้วมาชน และคนที่อยากสร้างความสัมพันธ์
เธอเพิ่งชนแก้วกับหุ้นส่วนรายหนึ่ง ยังไม่ทันได้วางแก้ว เสียงกังวานจากด้านข้างก็แทรกขึ้นมา