ในเวลานี้ สายตาสงบนิ่งของหลี่ซีที่ราวกับมองทะลุทุกสิ่ง ทำให้เขาอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เขาไม่กล้ามองเธอ ยิ่งไม่กล้ามองหลินจือซวี่
หลี่ซีมองท่าทางของโจวตี๋แล้วหัวเราะเยาะเบา ๆ เธอถอนสายตากลับ ก่อนหันไปมองซูหว่านอีกครั้ง น้ำเสียงสงบนิ่ง “คืนนั้นฉันอยู่ในห้องหอ คุณคิดว่ายังไงล่ะ โจวตี๋ คุณบอกฉันได้ไหมว่ามีอะไรทำให้คุณเมาขนาดนั้น?”
โจวตี๋พูดไม่ออก เพราะเขาไม่มีเหตุผลจะโต้แย้ง
ซูหว่านหายใจถี่ขึ้น คำตำหนิของหลี่ซีและความรู้สึกผิดของโจวตี๋ยืนยันข้อสันนิษฐานของเธอ เธอไม่มองหลี่ซีอีก แต่จ้องหลินจือซวี่เขม็ง ราวกับต้องการค้นหารอยพิรุธแม้เพียงเล็กน้อยจากใบหน้าเรียบเฉยของเขา
“หลินจือซวี่” ซูหว่านขึ้นเสียงเล็กน้อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำถามคาดคั้น “แล้วคุณล่ะ? คืนนั้นหลังจากส่งพวกผู้ใหญ่แล้ว คุณไปไหนมา? ทำไมถึงกลับห้องดึกขนาดนั้น?”
ในที่สุดหลินจือซวี่ก็ละสายตาจากถ้วยกาแฟ เงยหน้าสบกับสายตาคาดคั้นของซูหว่าน แววตาของเขายังคงไม่เปลี่ยน แม้จะมีความเหนื่อยล้าจาง ๆ ที่แทบเจือแววเยาะเย้ยอยู่ด้วย
“ผมดื่มเยอะไปหน่อย เลยไปพักให้สร่างเมาที่มุมนั่งเล่นชั้นล่าง หลังจากนั้นก็กลับห้องเลย” คำตอบของเขาสั้นกระชับ เหมือนกับที่เคยอธิบายให้ซูหว่านฟังก่อนหน้านี้ทุกประการ
“มุมนั่งเล่นงั้นเหรอ?” ซูหว่านหัวเราะเยาะ “ตรงไหน? มีใครเห็นบ้าง? แล้วกล้องวงจรปิดของโรงแรมล่ะ? ฉันตรวจดูแล้ว บังเอิญเหลือเกินที่บันทึกภาพในคืนนั้น ตั้งแต่ห้าทุ่มจนถึงตีสี่ กล้องในจุดสำคัญหลายจุดดันเสียหมด! หลินจือซวี่ คุณไม่คิดว่ามันบังเอิญเกินไปหน่อยเหรอ?”
ในที่สุดเธอก็เปิดประเด็นข้อสงสัยที่สำคัญที่สุดออกมา นั่นคือกล้องวงจรปิด มันเป็นหลักฐานที่ทำให้เธอสงสัยมากที่สุด และยังเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ทำให้เธอเชื่อว่าหลินจือซวี่กับหลี่ซีมีลับลมคมใน เธอจ้องหลินจือซวี่เขม็ง ไม่ยอมพลาดแม้แต่การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยบนใบหน้าเขา