แต่เซี่ยหนิงไม่สนใจแล้ว
เธอแค่อยากไปจากที่นี่ ไปจากสถานที่อันหนาวเหน็บและอึดอัดแห่งนี้
เธอคิดว่าตัวเองมาที่นี่เพื่อเจรจา เพื่อปกป้องลูเซียน
แต่ความจริงแล้ว เธอไม่ได้เป็นอะไรเลย
ในสายตาของซ่งซู เธอก็เป็นแค่พนักงานคนหนึ่งที่ไม่สำคัญ
เธอควรทำยังไงดี?
ซ่งซูไม่ได้ตอบตกลง และก็ไม่ได้ปฏิเสธ
เธอแค่... เมินเฉยต่อเซี่ยหนิง
การถูกเมินเฉยเช่นนี้ทำให้สิ้นหวังยิ่งกว่าการถูกปฏิเสธตรง ๆ
เซี่ยหนิงตระหนักได้ว่า เมื่ออยู่ต่อหน้าซ่งซู เธอตัวเล็กจ้อยเหลือเกิน ไม่มีทางเอาชนะซ่งซูได้
————
ซ่งซูนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เพิ่งเซ็นสัญญาฉบับหนึ่งเสร็จ โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้นมา
มีสายวิดีโอเรียกเข้า
เธอวางปากกาหมึกซึม ปลายปากกาทิ้งจุดหมึกเล็ก ๆ ไว้บนเอกสาร ซ่งซูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เธอชะงักไปชั่วขณะ คนที่โทรมาคือลูเซียน
หน้าจอแสดงสายวิดีโอที่กำลังเรียกเข้า
อีกด้านหนึ่ง ลูเซียนจ้องโทรศัพท์ด้วยท่าทางกระวนกระวาย
เขาภาวนาให้ซ่งซูรับสายเสียที ทำไมยังไม่รับอีก หรือเขาเสียมารยาทเกินไป ไม่ควรโทรวิดีโอมาแต่แรก?
ซ่งซูไม่ได้รับสายทันที เธอรออยู่ครู่หนึ่งอย่างสนอกสนใจ
โทรศัพท์ยังคงสั่นอยู่
เมื่อคิดว่าได้เวลาแล้ว ซ่งซูจึงกดรับสาย
หน้าจอสว่างขึ้น
ภาพสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะนิ่งลง ใบหน้าของลูเซียนปรากฏบนหน้าจอ เขาคงวางโทรศัพท์ไว้ที่ไหนสักแห่ง แล้วนั่งหันหน้าเข้าหากล้อง ด้านหลังเป็นผนังห้องนอน วอลเปเปอร์สีฟ้าอ่อนพิมพ์ลายก้อนเมฆสีขาวเล็ก ๆ