ซ่งซูมองใบหน้าบนหน้าจอที่แดงระเรื่อเพราะความตื่นเต้นเล็กน้อย “ฟังอยู่”
ลูเซียนถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนถามด้วยความคาดหวัง “ถ้าอย่างนั้น...ใส่ชุดไหนดี?”
“เสื้อเชิ้ตสีขาว คู่กับกางเกงสีอ่อนตัวนั้น แล้วสวมเสื้อฮู้ดสีน้ำเงินทับอีกชั้น”
“เสื้อฮู้ด?” ลูเซียนกะพริบตา พลางค้นหาในตู้เสื้อผ้า “ตัวนี้หรือเปล่า?”
เขาหยิบเสื้อขึ้นมายกให้กล้องดู
“อืม”
“ได้เลย!” ลูเซียนกอดเสื้อไว้ในอ้อมแขน แล้วหันหลังวิ่งออกไปนอกกรอบกล้องทันที แต่ผ่านไปเพียงสองก้าวก็วิ่งกลับมา ยื่นหน้าเข้ามาใกล้กล้องแล้วพูดอย่างเขินอายเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น...ขอไปเปลี่ยนเสื้อก่อนนะ?”
“ไปสิ”
“ห้ามวางสายนะ!” ลูเซียนพูด น้ำเสียงแฝงความเรียกร้องอยู่จาง ๆ อย่างที่ไม่ค่อยได้ยิน แต่ก็อ่อนโยนมาก “ผมเปลี่ยนแป๊บเดียว อย่าวางสายนะ”
ซ่งซูเลียนแบบลูเซียน ยื่นหน้าเข้าใกล้กล้องบ้าง ใบหน้างดงามล้ำเลิศนั้นทำเอาลูเซียนใจเต้นแรงในพริบตา เขาถอยกรูดไม่หยุด มือยังคงกำโทรศัพท์ไว้แน่น แต่ไม่รู้ทำไมสุดท้ายกลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้เช่นกัน ราวกับว่าถ้าทำแบบนี้ ใบหน้าของทั้งคู่ก็จะได้แนบชิดกัน
ซ่งซูยิ้มพลางเอ่ย “ไม่วางหรอก”
“จริงนะ?” ปลายหูของลูเซียนแดงระเรื่อ
“จริงสิ”
ลูเซียนถึงได้วางใจ เขาวางโทรศัพท์ไว้บนเตียง กล้องหันไปทางเพดาน ซ่งซูได้ยินเสียงกุกกักเบา ๆ คาดว่าเขากำลังรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า
เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือถือโทรศัพท์อยู่ ภาพบนหน้าจอยังคงเป็นเพดานว่างเปล่า
เสียงฮัมเพลงของลูเซียนดังขาด ๆ หาย ๆ ทำนองฟังไม่ค่อยชัด แต่จังหวะร่าเริงมาก ดูเหมือนจะไม่ใช่ภาษาของมนุษย์