เพราะก่อนหน้านี้เล่นกันมาตั้งหลายครั้ง บล็อกไม้ก็ยังปลอดภัยดี มือของซ่งซูมั่นคง ท่วงท่าแม่นยำ ทุกครั้งล้วนหยุดลงตรงขอบเขตอันตราย ทำให้กองบล็อกไม้ที่พร้อมจะพังครืนยังคงตั้งอยู่ได้
สายตาของเซี่ยหนิงเริ่มลอยไปไกล
เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เมืองกำลังตื่นขึ้นท่ามกลางแสงแดด รถราบนถนนขวักไขว่ ผู้คนเดินกันขวักไขว่ราวกับฝูงมด
เซี่ยหนิงดึงสายตากลับมา มองกองบล็อกไม้อีกครั้ง
ซ่งซูดึงแท่งไม้ออกมาอีกแท่ง
คราวนี้เธอดึงจากชั้นล่างสุด
หัวใจของเซี่ยหนิงเต้นพลาดไปจังหวะหนึ่ง เธอมองมุมหนึ่งของฐานกองบล็อกไม้ที่ถูกดึงแท่งไม้ออกไป หอคอยทั้งกองเริ่มเอียงช้า ๆ ไปด้านหนึ่ง
แต่มันกลับทรงตัวได้อย่างเหลือเชื่อ ค้างอยู่เช่นนั้น
เซี่ยหนิงรู้สึกเหมือนลมหายใจกำลังจะหยุดลง
ซ่งซูวางแท่งไม้ที่ดึงออกมาไว้ข้าง ๆ แล้วก็...เริ่มดึงแท่งถัดไป
เซี่ยหนิงหลับตา
เธอไม่อยากมองแล้ว
เธอมาที่นี่เพื่อคุยเรื่องสำคัญ ไม่ใช่มานั่งดูซ่งซูเล่นบล็อกไม้
แต่เธอไม่กล้าเอ่ยปาก
ซ่งซูกำลังคุยโทรศัพท์ เธอขัดจังหวะไม่ได้ ทั้งยังไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนั้น
เธอทำได้เพียงรอ
เวลายังคงผ่านไป
จู่ ๆ เซี่ยหนิงก็รู้สึกว่ากองบล็อกไม้นี้เหมือนตัวเธอเอง ทั้งโยกเยกพร้อมจะพัง ทั้งเต็มไปด้วยรอยร้าว แต่ก็ยังพยายามประคองสมดุลภายนอกเอาไว้
ส่วนซ่งซูก็คือคนที่กำลังดึงแท่งไม้ออก