“สวัสดีตอนเช้า” เซี่ยหนิงฝืนยิ้มเล็กน้อย ก่อนเดินไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง
เธอวางกระเป๋า เปิดคอมพิวเตอร์ หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมกับไฟล์ข้อเสนอที่ทำค้างไว้เมื่อวาน เซี่ยหนิงจ้องหน้าจอ แต่กลับอ่านอะไรไม่เข้าหัวเลยสักคำ
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรายชื่อผู้ติดต่อ แล้วหาเบอร์ห้องทำงานประธานบริษัท
เซี่ยหนิงจ้องเบอร์นั้น นิ้วค้างอยู่เหนือหน้าจอ สั่นน้อย ๆ
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกดโทรออก
เสียงสัญญาณเชื่อมต่อดังขึ้น
“สวัสดีค่ะ ห้องทำงานประธานบริษัทค่ะ” เสียงของเสี่ยวเฉินดังมาตามสาย
“ผู้ช่วยเฉิน นี่ฉันเอง เซี่ยหนิงจากฝ่ายการตลาดค่ะ” เซี่ยหนิงพูด น้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อย “ฉันอยาก...อยากถามว่าวันนี้คุณซ่งพอมีเวลาหรือเปล่าคะ ฉัน...มีเรื่องอยากคุยกับเธอค่ะ”
ปลายสายเงียบไป
เซี่ยหนิงนึกภาพสีหน้าของเสี่ยวเฉินในตอนนี้ได้ คงทั้งตกใจและสงสัย พนักงานธรรมดาจากฝ่ายการตลาดอยู่ ๆ ก็ขอพบประธานบริษัท แบบนี้ไม่ค่อยเป็นไปตามระเบียบเท่าไร
แล้วเสี่ยวเฉินก็เอ่ยปฏิเสธอย่างอ้อมค้อมจริง ๆ
“คุณเซี่ยคะ ขอทราบได้ไหมคะว่าเป็นเรื่องอะไร ถ้าเป็นเรื่องงาน คุณคุยกับผู้จัดการแผนกก่อนได้ค่ะ ถ้าจำเป็นต้องให้คุณซ่ง...”
“ไม่ใช่เรื่องงานค่ะ” เซี่ยหนิงรีบขัดขึ้น น้ำเสียงร้อนรนเล็กน้อย “เป็น...เรื่องส่วนตัวค่ะ”
“เรื่องส่วนตัวเหรอคะ?” น้ำเสียงของเสี่ยวเฉินแฝงความประหลาดใจอยู่แวบหนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับมาเรียบสงบ “ขอโทษนะคะคุณเซี่ย ตารางงานของคุณซ่งแน่นมาก ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัว เกรงว่า...”