เสียงของซ่งซูดังขึ้นอีกครั้ง อ่อนโยนกว่าเมื่อครู่ ราวกับกลัวจะทำให้ลูเซียนตกใจ
“ไม่รู้สึกแบบนั้นหรอก”
สามคำสั้น ๆ เรียบง่ายเหลือเกิน
ลูเซียนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกอะไรบางอย่างกระทบเบา ๆ ทั้งปวดหนึบ ทั้งอ่อนยวบ ทั้งอบอุ่นและพองโต
น้ำตาหยดลงมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะรู้สึกผิด หากเป็นเพราะ...เพราะอะไร เขาเองก็อธิบายไม่ถูก
“ซ่งซู...” ลูเซียนพูดเสียงเบา จมูกขึ้นเสียงอย่างชัดเจน “ขอบคุณนะ”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก” ซ่งซูว่า เธอหยุดไปครู่หนึ่งก่อนเสริมว่า “แต่คุณไม่อยากติดต่อกับฉันอีกแล้วจริง ๆ เหรอ”
ลูเซียนนิ่งงันไป
แน่นอนว่าเขาอยาก
เขาอยากโทรหาซ่งซู อยากฟังเสียงเธอ อยากเจอเธอ แต่...
“แต่หนิงหนิงบอกว่าไม่ได้” ลูเซียนพูดเสียงเบา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจ “เธอบอกว่ามันอันตราย เธอบอกว่า...เธอบอกว่าคุณจะทำร้ายผม”
เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังมาจากปลายสาย
หางของลูเซียนยื่นออกมา ราวกับอยากลอดผ่านโทรศัพท์ไปสัมผัสซ่งซูที่อยู่อีกฝั่ง แต่ในความเป็นจริงกลับแตะได้เพียงหน้าจอเย็นเฉียบ
ลูเซียนกอดหางตัวเองอย่างผิดหวัง แล้วบีบปลายรูปหัวใจเล่น
“ลูเซียน” ซ่งซูเอ่ย เสียงเบาลงมาก “คุณเชื่อใจฉันไหม”
ลูเซียนพยักหน้าแทบจะทันที “เชื่อครับ”
“ดีแล้ว” ซ่งซูพูด “ถ้าฉันบอกว่าฉันจะไม่ทำร้ายคุณ คุณเชื่อไหม”
ลูเซียนพยักหน้าอีกครั้ง “เชื่อครับ”