ตอนเซี่ยหนิงผลักประตูบ้านเข้ามา ฝนก็ยังตกอยู่
ไฟตรวจจับเสียงในโถงทางเดินสว่างขึ้นทันที แสงสีขาวสาดลงบนตัวเธอ ในมือเธอหิ้วถุงขนมขบเคี้ยวใบใหญ่สองถุง ถุงพลาสติกบาดนิ้วจนซีดขาว แต่เธอไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด กลับรู้สึกมีความสุขมาก
เธอกดรหัสผ่าน เสียงติ๊ดดังขึ้น ประตูก็เปิดออก
แสงไฟสีเหลืองนวลจากห้องนั่งเล่นส่องลอดออกมา เสียงโทรทัศน์ไม่ดังนัก เป็นเสียงหัวเราะและเสียงปรบมือจากรายการวาไรตี้รายการหนึ่ง
เซี่ยหนิงถอนหายใจอย่างโล่งอก วางของในมือลงข้างประตู ก่อนก้มลงเปลี่ยนรองเท้า
“ลูเซียน ฉันกลับมาแล้ว—”
เสียงของเธอขาดห้วงทันทีที่เห็นภาพในห้องนั่งเล่น
ลูเซียนนั่งอยู่บนโซฟา สวมชุดนอนสีฟ้าอ่อนที่เธอซื้อให้เมื่อเดือนก่อน ชุดนอนผ้าฝ้ายลายลูกหมีตัวนั้นหลวมโพรกอยู่บนตัวเขา เขานั่งขดขา จมอยู่ในโซฟาทั้งตัว จ้องหน้าจอโทรทัศน์ไม่กะพริบตา
ในรายการวาไรตี้ เหล่าดารากำลังเล่นเกมทางน้ำ น้ำกระเซ็นไปทั่ว ลูเซียนดูอย่างใจจดใจจ่อ หางรูปหัวใจสีชมพูอ่อนขยับแกว่งเบา ๆ อยู่ด้านหลัง ปลายหางรูปหัวใจสั่นไหวตามเสียงหัวเราะจากโทรทัศน์
เซี่ยหนิงเลื่อนสายตาลงมอง
ลูเซียนไม่ได้สวมรองเท้า
เท้าคู่นั้นขาวผ่องเกินไป ข้อเท้าเรียวบาง นิ้วเท้าขดงอน้อย ๆ เหยียบอยู่บนพรมสีเทาเข้ม
เซี่ยหนิงตั้งใจซื้อพรมผืนนี้มา เป็นพรมขนยาวที่นุ่มมาก เพื่อป้องกันไม่ให้ลูเซียนเดินเท้าเปล่าอยู่ในบ้านจนเท้าเย็น