ดูท่าจะไม่ได้โง่ขนาดนั้น รู้จักใช้เงินซื้อของด้วย ซ่งซูคิดอย่างไม่ใส่ใจ
เมื่อเห็นเสื้อผ้าของลู่ซีเอินเปียกโชก ซ่งซูก็เอียงร่มไปทางเขา บดบังสายฝนให้
ลู่ซีเอินคล้ายจะสัมผัสได้ถึงความหวังดี
หางเส้นนั้นค่อย ๆ พันรอบข้อมือของซ่งซูอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังหยั่งเชิง สัมผัสนุ่มนวล อบอุ่น และชื้นแฉะ
ซ่งซูตัวแข็งทื่อ ไม่เข้าใจว่าลู่ซีเอินหมายความว่าอย่างไร
ทำอะไรตามใจชอบขนาดนี้เลยเหรอ?
รู้สึกเหลือเชื่อจริง ๆ
สัมผัสของขนอ่อนนุ่มส่งผ่านผิวหนังมา ความคันยุบยิบไต่ขึ้นไปตามเส้นเลือด ส่วนปลายรูปหัวใจนั้นอุ่นระอุ
“หนาวเหรอ?” ลู่ซีเอินถาม ดวงตาใสสะอาด “มือคุณสั่นอยู่”
ซ่งซูกำลังสั่น เธอเพิ่งรู้ตัวในตอนนั้น
ทำไมกันนะ?
“เปล่า” ซ่งซูชักมือกลับอย่างรีบร้อนเล็กน้อย ตอนหางของลู่ซีเอินเลื่อนหลุดลง แววตาเขาก็มืดหม่นไปชั่วขณะ ราวกับลูกสุนัขที่ถูกปฏิเสธ
ซ่งซูหันหลังผลักประตูร้านขนมหวาน เจ้าของร้านเป็นคนรู้จักของเธอ จึงเปิดไฟดวงเล็กทิ้งไว้ พร้อมกับขนมที่ขายไม่หมดอีกสองสามชิ้น กระดิ่งเหนือประตูส่งเสียงกริ๊งกังวาน แสงไฟสีเหลืองนวลกับกลิ่นหอมหวานเลี่ยนอบอวลออกมา
“เข้ามาสิ”
ลู่ซีเอินเดินตามเข้าไป
ซ่งซูพูดคุยกับเจ้าของร้านอยู่สองสามคำ อีกฝ่ายยกเค้กสตรอว์เบอร์รีมาให้เธอ สายตาของเจ้าของร้านเหลือบมองลู่ซีเอิน ซ่งซูสังเกตเห็นจึงอธิบายไปสองสามประโยค เจ้าของร้านก็แสดงท่าทีว่าเข้าใจ