เสียงหัวเราะจากโทรทัศน์ดังแสบหูขึ้นเรื่อย ๆ เซี่ยหนิงเดินไปหยิบรีโมต แล้วกดปุ่มปิดเครื่อง
ทันทีที่หน้าจอดับลง ทั้งห้องก็จมอยู่ในความเงียบอึดอัด มีเพียงเสียงฝนด้านนอกหน้าต่างที่โปรยปรายไม่ขาดสาย ราวกับไม่มีวันหยุดตก
เซี่ยหนิงหันกลับมามองลูเซียน
ลูเซียนยังก้มหน้าอยู่ หางขดแน่น หัวใจสีชมพูซ่อนอยู่ด้านหลัง ร่างทั้งร่างหดจมอยู่บนโซฟา ราวกับอยากซ่อนตัวให้พ้นสายตา
ผ้าสีฟ้าอ่อนขับให้ผิวของลูเซียนดูขาวผ่องยิ่งขึ้น เส้นผมสีทองเปียกชื้นแนบหน้าผาก มองแล้วเหมือนเด็กที่ทำความผิดมา
“คุณบอกเธอไปแล้ว”
เซี่ยหนิงทวนคำพูดนั้น เน้นหนักทุกถ้อยคำ “คุณบอกคนแปลกหน้าว่าตัวเองเป็นซัคคิวบัส”
“เธอไม่ใช่คนแปลกหน้า”
ลูเซียนเงยหน้าขึ้น แววตาฉายความดื้อรั้นวูบหนึ่ง “เธอเป็นคนดี ดีเหมือนหนิงหนิงเลย ทั้งยังเก่งมาก เธอเดาตัวตนของผมออก เพราะงั้นผม... ผมก็โกหกเธอไม่ได้”
“โกหกเธอไม่ได้งั้นเหรอ?”
เซี่ยหนิงเริ่มโมโห “ฉันเคยบอกคุณหรือเปล่าว่าอย่าบอกตัวตนกับใคร? ฉันเคยพูดไหมว่ามันอันตราย?”
ลูเซียนชะงักงัน
เขามองเซี่ยหนิง มองความโกรธและความหวาดกลัวที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในดวงตาซึ่งมักเต็มไปด้วยความห่วงใยคู่นั้น แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหนิงหนิงถึงต้องโกรธขนาดนี้ ซ่งซูเป็นคนดีชัด ๆ แถมยังดีกับเขามาก ทำไมถึงบอกเธอไม่ได้?