ซูหว่านยืนอยู่กับที่ มองรถของหลี่ซีกับโจวตี๋แล่นห่างออกไป
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงประโยคที่หลินจือซวี่พูดเมื่อครู่
“ให้ฉันไปส่งไหม?”
ปกติเขาไม่ใช่คนแบบนี้
หลินจือซวี่เป็นคนที่ภายนอกสุภาพ แต่ลึก ๆ แล้วเย็นชา รู้จักกันมาหลายปี เธอไม่เคยเห็นเขาเสนอตัวไปส่งใครก่อนเลย—เว้นเสียแต่ว่าอีกฝ่ายจะขับรถไม่ได้จริง ๆ แต่วันนี้ ถึงโจวตี๋จะดื่มจนเมา ทว่าหลี่ซียังมีสติ แถมรถก็เป็นเธอที่ขับมา
ทำไมเขาถึงเป็นฝ่ายเสนอตัวขึ้นมา?
ซูหว่านหันหน้าไปมองหลินจือซวี่
เขากำลังมองไปทางนั้น ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
“จือซวี่”
หลินจือซวี่ละสายตา หันมามองซูหว่าน
“มีอะไรเหรอ?”
“ไม่มีอะไร”
ซูหว่านยิ้ม “ไปกันเถอะ รถอยู่ทางนั้น”
เขาพยักหน้า เดินตามเธอไปยังลานจอดรถ
ซูหว่านคล้องแขนเขา เดินเคียงข้างกันไป
ความคิดนั้นยังวนเวียนอยู่ในใจ ทำไมเขาถึงเสนอตัวไปส่งพวกเขา?
เธอคิดไม่ตก
หรือว่าเขาเป็นห่วงโจวตี๋จริง ๆ?
ซูหว่านเอนพิงเบาะนั่งข้างคนขับ ไม่พูดอะไร
หลินจือซวี่ขับรถ สายตามองตรงไปข้างหน้า แสงไฟจากเมืองเคลื่อนผ่านสองข้างหน้าต่างรถ ทอดเงาสว่างวูบไหวบนใบหน้าของเขา
ซูหว่านมองมือที่หลินจือซวี่ใช้จับพวงมาลัย ความคิดล่องลอยไปชั่วขณะ ก่อนจะเอนศีรษะพิงเบาะแล้วหลับตาลง ตั้งใจจะพักสักครู่ เพราะวันนี้เธอเล่นจนเหนื่อยมาก
แต่ในหัวกลับสงบลงไม่ได้เลย
ภาพเหตุการณ์ในวันนี้ย้อนกลับมาในหัวของซูหว่านทีละฉาก
หลังไฟในห้องหลบหนีสว่างขึ้น หลินจือซวี่ยืนอยู่ตรงหน้าหลี่ซี