ค่าความรู้สึกพุ่งขึ้นมามากขนาดนี้ในพริบตา หลี่ซีรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
“เดี๋ยวฉันช่วยพยุงคุณขึ้นมาก่อนนะ”
“ไม่ต้อง ฉันลุกเองได้”
พื้นที่ที่หลี่ซีกับหลินจือซวี่ติดอยู่ไม่ได้สูงมากนัก พอให้หลี่ซีนั่งตัวตรงได้เท่านั้น ส่วนหลินจือซวี่ที่สูงกว่าเธอมากทำได้เพียงก้มหน้านั่ง ตัวเขากินพื้นที่ไปครึ่งหนึ่งแล้ว
“คุณสูงเกินไป เดี๋ยวฉันลองดูว่ามีทางออกจากตรงนี้ไหม อย่าขยับนะ”
หลินจือซวี่ขานรับเบา ๆ
ตอนคลำหาทางออก หลี่ซีเผลอแตะโดนตัวหลินจือซวี่อยู่หลายครั้ง แต่เขาก็ไม่คิดจะเตือนเธอสักคำ
หลังค้นหาสองรอบก็ไม่พบอะไรเลย ดูท่าคงต้องรอให้คนข้างนอกมาช่วยแล้ว
หลี่ซีได้แต่นั่งข้างหลินจือซวี่อย่างจนใจ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร
จู่ ๆ หลินจือซวี่ก็เอ่ยขึ้นว่า “วันนี้คุณคุยกับผมตั้งหลายคำ”
หลี่ซีเงียบไป: ก็แค่สี่ห้าประโยคเองไม่ใช่เหรอ
เธอพูดขึ้นว่า “เราควรรักษาระยะห่างกันไว้”
“ผมรู้”
หลินจือซวี่ขยับเข้ามาใกล้หลี่ซีอีกนิด
“สำเร็จแล้ว!”
เสียงดีใจของซูหว่านดังทะลุเข้ามา จากนั้นพื้นเหนือศีรษะของหลี่ซีกับหลินจือซวี่ก็ค่อย ๆ เปิดออก แสงจ้าทำให้ทั้งคู่ต้องหรี่ตา
“ไม่เป็นไรใช่ไหม ซีซี”
เสียงเป็นห่วงของโจวตี๋ดังมา
“ไม่เป็นไร”
หลี่ซีตอบพลางอาศัยแรงช่วยจากโจวตี๋ปีนออกมาได้อย่างง่ายดาย พอหันกลับไปก็เห็นหลินจือซวี่ปัดฝุ่นตามตัวแล้ว ส่วนซูหว่านกำลังช่วยอยู่ข้าง ๆ
“พี่ซวี่ ไม่เป็นไรใช่ไหม! ใครจะคิดว่าตอนใกล้จบยังมีไม้เด็ดรอเราอยู่อีก”
หลินจือซวี่ปัดมือที่อีกฝ่ายยื่นมา “ไม่เป็นไร”
“งั้นผมก็โล่งอก”
เฉินหยางหันมามองหลี่ซี “พี่สะใภ้ ถ้าพี่เป็นอะไรไป พี่โจวคงฉีกผมเป็นชิ้น ๆ แน่”
หลี่ซีหัวเราะ “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก”
นาน ๆ ทีโจวตี๋จะพูดหยอกขึ้นมาบ้าง “ทำไมจะไม่ถึงล่ะ”