มือของเปี้ยนหลินห้อยอยู่ข้างลำตัว แกว่งไหวอย่างไร้เรี่ยวแรง
“เปี้ยนหลิน”
เสียงของซ่งซูดังมาจากด้านหลังเขา
“อย่าลืมสิว่าตอนนั้นคุณพูดกับฉันว่ายังไง”
เปี้ยนหลินสะท้านไปทั้งตัว
แน่นอนว่าเขาจำได้
บ่ายวันนั้นพวกเขานั่งหันหน้าเข้าหากันในร้านกาแฟ ซ่งซูพูดถึงแผนการในอนาคตของเธอ ส่วนเขาเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยว่า—
“ผมว่าเราไม่เหมาะกัน”
“คุณเย็นชามาก ซ่งซู อยู่กับคุณแล้วบางครั้งผมรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่คนเดียว”
“ผมต้องการใครสักคนที่มอบความอบอุ่นให้ผมได้ แต่คุณไม่ใช่คนนั้น”
เขาพูดไปตั้งหลายอย่าง
เปี้ยนหลินเคยคิดว่าคบกันมานานขนาดนี้แล้ว ซ่งซูจะรั้งเขาไว้ จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง แล้วพูดว่า เปี้ยนหลิน ฉันจะปรับปรุงตัว
แต่กลับกลายเป็นผลตรงกันข้าม
ที่จริงเขาไม่ได้อยากเลิก แค่ขู่ให้ซ่งซูตกใจเท่านั้น
สุดท้ายกลับเลิกกันจริง ๆ
เขานึกย้อนถึงปฏิกิริยาของซ่งซู
เธอเพียงมองเขาอย่างสงบนิ่ง ฟังจนเขาพูดทุกอย่างจบ แล้วตอบว่า “ได้”
เด็ดขาดฉับไว ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย
ตอนนั้นเขาโมโหจนหน้ามืด พูดว่าเลิกก็เลิก อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน
ตอนนั้นเปี้ยนหลินคิดว่าซ่งซูคงเจ็บปวดแทบขาดใจ
แล้วทั้งคู่ก็เลิกกันอย่างเด็ดขาด
แต่ตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่า คนที่เจ็บปวดมีแค่เขาคนเดียว
เปี้ยนหลินหันกลับไป ตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ซ่งซูพาลูเซียนเดินไปถึงบันไดแล้ว