ในลิฟต์มีเพียงพวกเขาสองคน ผนังกระจกสะท้อนเงาของทั้งคู่
หลี่ซีสวมเสื้อโค้ตสีงาช้าง เส้นผมสั้นสองสามปอยปรกข้างแก้ม ส่วนหลินจือซวี่สวมเสื้อสูทสีเทาเข้ม ไม่ได้ผูกเนกไท ปกเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมไว้เม็ดหนึ่ง ทั้งคู่ยืนเคียงกัน เว้นระยะห่างอย่างสุภาพ แต่ในพื้นที่แคบ ๆ ของลิฟต์ อากาศกลับคล้ายข้นหนืดขึ้นมา
หลี่ซีกดชั้น ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนขึ้น ตัวเลขบนแผงเลื่อนเปลี่ยนทีละตัว หลินจือซวี่จ้องตัวเลขที่ขยับขึ้น หัวใจเต้นเร็วตามชั้นที่สูงขึ้น ฝ่ามือเริ่มมีเหงื่อซึมอีกครั้ง ลำคอแห้งผาก อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับนึกคำที่เหมาะสมไม่ออก
เสียงติ๊งดังขึ้น ลิฟต์ถึงชั้นแล้ว หลี่ซีเดินออกไปก่อน หลินจือซวี่ตามหลังเธอไป ทางเดินเงียบสงัด ปูด้วยพรมเนื้อนุ่มที่ซับเสียงฝีเท้าไว้ เธอหยุดตรงหน้าประตู กดรหัส แล้วกลอนประตูก็ดังคลิกเปิดออก
“เข้ามาสิ” เธอผลักประตูออก พลางเบี่ยงตัวให้เขาเข้าไป
หลินจือซวี่ก้าวเข้าไปในโถงทางเข้า อพาร์ตเมนต์ไม่ได้กว้างนัก แต่ตกแต่งไว้อย่างอบอุ่น แสงไฟโทนอุ่น พื้นไม้สีธรรมชาติ โซฟาสีงาช้าง บนผนังแขวนภาพนามธรรมไว้หลายภาพ มุมห้องมีต้นไม้ประดับ กลิ่นหอมสะอาดเย็นคล้ายไม้ที่ติดตัวเธอผสมกับกลิ่นอายของหนังสือจาง ๆ อบอวลอยู่ในอากาศ
หลี่ซีก้มลงหยิบรองเท้าแตะผู้ชายคู่หนึ่งจากตู้รองเท้า เป็นสีเทาเข้ม ดูเหมือนยังใหม่ หลินจือซวี่มองรองเท้าคู่นั้น หัวใจพลันบีบรัดขึ้นมาอีกครั้ง—ทำไมในบ้านเธอถึงมีรองเท้าแตะผู้ชาย? เตรียมไว้ให้ใคร หรือเธอยังลืมโจวตี๋ไม่ได้?