“ไม่เป็นไร” หลี่ซีตักข้าวต้มให้ตัวเองด้วยชามหนึ่ง ก่อนก้มหน้าจิบทีละน้อย ท่าทางการกินของเธอดูเรียบร้อยมาก ทุกครั้งที่ตักข้าวต้มขึ้นมาจะเป่าเบา ๆ ให้เย็นลง แล้วค่อยส่งเข้าปาก ตอนเคี้ยวแก้มของเธอขยับพองนิด ๆ ดูคล้ายสัตว์ตัวเล็ก ๆ
หลินจือซวี่ก็ก้มหน้ากินข้าวต้มเช่นกัน ข้าวต้มต้มมาได้พอดี เม็ดข้าวบานออก รสอาหารทะเลหวานสด แต่เขากลับแทบไม่รู้รส ประสาทสัมผัสทั้งหมดจดจ่ออยู่กับคนตรงหน้า
“รสชาติเป็นยังไงบ้าง?” หลี่ซีถาม
“อร่อยมาก” หลินจือซวี่ตอบ ก่อนชะงักไปครู่หนึ่ง กลัวหลี่ซีจะคิดว่าเขาพูดไม่จริงใจ จึงเสริมว่า “ดีกว่าอาหารเย็นชืดในงานเลี้ยงอีก”
หลี่ซียิ้ม ดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ขนตายาว ดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ
“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”
ในชั่วขณะนั้น หัวใจของหลินจือซวี่ราวกับถูกบางสิ่งอ่อนนุ่มกระทบเบา ๆ เขามองรอยยิ้มของเธอ มองแสงไฟสีเหลืองอบอุ่นที่สะท้อนอยู่ในดวงตา แล้วพลันรู้สึกว่าความกระวนกระวาย นอนไม่หลับ และหวาดหวั่นว่าจะได้หรือเสียตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ล้วนคุ้มค่าแล้ว
ต่อให้มีเพียงชั่วขณะนี้ ต่อให้พรุ่งนี้เธอกลับไปเป็นหลี่ซีคนเดิมที่เคยเย็นชา อย่างน้อยตอนนี้เธอก็เป็นตัวจริง ผ่อนคลาย และกำลังยิ้มให้เขาอยู่ตรงหน้า
พวกเขากินข้าวต้มจนหมดอย่างเงียบ ๆ หลี่ซีกินไม่มาก ข้าวต้มหนึ่งชามเธอดื่มไปเพียงครึ่งเดียว ส่วนกับข้าวเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็แค่ชิมนิดหน่อย หลินจือซวี่ดื่มข้าวต้มในชามของตัวเองจนหมด แล้วยังเติมอีกครึ่งชาม ไม่ใช่เพราะหิวจริง ๆ แค่ต้องหาอะไรทำเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า