หลี่ซีพยักหน้า
“แต่สำหรับผมแล้ว” เสียงของหลินจือซวี่เริ่มสั่น “มันเป็นสิ่งที่ผมขโมยมา”
ขนตาของหลี่ซีไหววูบ เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงมองเขาเงียบ ๆ
หลินจือซวี่พูดต่อ ทุกคำราวกับต้องเค้นออกมาจากลำคอ “ผมขโมยสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเอง คืนนั้น จูบนั้น แล้วก็ทุกอย่างที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น…ล้วนเป็นสิ่งที่ผมขโมยมา ผมทำตัวเหมือนโจร ขโมยสมบัติล้ำค่าของคนอื่น แล้วก็ยังหน้าด้านอยากยึดมันไว้เป็นของตัวเอง”
เสียงของเขาแผ่วลงเรื่อย ๆ และแหบพร่าขึ้นทุกที จนท้ายที่สุดแทบไม่ได้ยิน แต่เขาบังคับตัวเองให้พูดต่อ ระบายทุกถ้อยคำที่เก็บกดไว้ในใจมาตลอดสามเดือนออกมาจนหมด
“เพราะงั้นตลอดสามเดือนนี้ ผมถึงไม่กล้าติดต่อคุณ ผมกลัว…กลัวว่าคุณยอมมาเจอผม ยอมคุยกับผมเพราะสงสารผม สงสารโจรน่าสมเพชอย่างผม สงสารที่ชีวิตแต่งงานของผมล้มเหลว สงสารที่ผมติดอยู่ในความสัมพันธ์ผิดศีลธรรมแบบนี้จนถอนตัวไม่ขึ้น”
ขอบตาของเขาแดงก่ำกว่าเดิม แววตาชุ่มชื้นจนแทบมีน้ำตาเอ่อคลอ “แต่ที่ผมกลัวยิ่งกว่านั้นคือ…กลัวว่าคุณจะไม่สงสารผมเลย ถ้าคุณไม่ยอมมอบความเห็นใจให้แม้แต่น้อย ถ้าคุณมองว่าความรู้สึกทั้งหมดของผมเป็นภาระ ถ้าคุณตัดความสัมพันธ์นี้ให้ขาดสะบั้น แล้วใช้ชีวิตต่อไปอย่างหมดจด…ถ้าเป็นแบบนั้น ผมจะทำยังไง?”
เขาหยุดพูด หอบหายใจแรง แผ่นอกกระเพื่อมถี่ หัวใจเต้นแรงราวกับจะระเบิด เขามองเธอ มองใบหน้าของเธอ มองดวงตากระจ่างใสคู่นั้น แล้วรอฟังคำตัดสิน