สุดท้ายซูหว่านเลือกเสื้อคอเต่าสีเทาเข้มกับกางเกงขายาวสีดำ แล้วสวมทับด้วยเสื้อโค้ตสีดำทรงเนี้ยบ เธอไม่ได้แต่งหน้า เพียงทาลิปบาล์มบาง ๆ ผู้หญิงในกระจกดูซีดเซียวและเหนื่อยล้า ใต้ตาปรากฏเงาคล้ำจาง ๆ เธอขยับมุมปาก พยายามฝืนยิ้ม แต่เงาสะท้อนในกระจกเพียงขยับอย่างแข็งทื่อ
เธอไม่ชอบโจวตี๋ เรื่องนี้เธอรู้ดี ตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย โจวตี๋ก็เป็นคนดีแบบฉบับ ทั้งอ่อนโยน เอาใจใส่ และสุภาพกับทุกคน แต่เพราะเป็นเช่นนั้น เขาจึงดูขาดความโดดเด่นและความลุ่มลึก
ตอนที่เขาชอบเธอ ซูหว่านแค่หลงใหลความรู้สึกที่มีคนคอยสนใจและทะนุถนอม นั่นเป็นสิทธิพิเศษของสาวสวย เธอไม่เคยหวั่นไหวจริง ๆ เพียงมองเขาเป็นเครื่องพิสูจน์เสน่ห์ของตัวเอง เป็นตัวเลือกสำรองที่เรียกหาได้ทุกเมื่อ
ต่อมาเธอเลือกหลินจือซวี่ โจวตี๋จึงถอยออกไปอย่างหม่นหมอง ไม่นานก็รู้จักหลี่ซีผ่านการดูตัว ซูหว่านบังเอิญเจอเขาตามงานสังสรรค์ของเพื่อนร่วมกันเป็นครั้งคราว เขามักยิ้มอย่างอ่อนโยนเช่นนั้น โดยมีหลี่ซีที่เงียบขรึมยืนอยู่ข้างกาย ซูหว่านไม่เคยอิจฉา มีเพียงความรู้สึกเหนือกว่าอยู่จาง ๆ—เห็นไหม คนที่เคยตามจีบฉัน ตอนนี้กลับแต่งงานกับผู้หญิงธรรมดา ๆ แบบนั้น
เธอหยั่งเชิงเขาครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งตระหนักได้ว่าตัวเองอาจยังมีตำแหน่งพิเศษบางอย่างในใจผู้ชายคนนี้
ขณะนั้นสิ่งที่เธอรู้สึกไม่ใช่ความซาบซึ้ง แต่เป็นความพึงพอใจอันซับซ้อนที่เกือบเจือความมุ่งร้าย เห็นไหม ต่อให้แต่งงานแล้ว ต่อให้เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ เขาก็ยังลืมฉันไม่ได้
แต่ตอนนี้ความพึงพอใจนั้นมลายหายไปนานแล้ว แทนที่ด้วยความกังวลที่ก่อตัวอยู่ลึก ๆ โจวตี๋มาหาเธอเพราะอะไรกัน?