ซูหว่านไม่พูดอะไร เธอมองโจวตี๋ มองชายผู้เคยเปี่ยมด้วยความมั่นใจและทะเยอทะยาน ซึ่งบัดนี้กลับตกต่ำจนหมดสภาพ ในใจพลันเกิดความรู้สึกซับซ้อนขึ้นมา
ทั้งเวทนา ทั้งดูแคลน และยังมีความรู้สึกผิดบางอย่างที่ยากจะอธิบาย — หากไม่ใช่เพราะเธอ ชีวิตคู่ของโจวตี๋กับหลี่ซีจะเป็นไปในอีกแบบหรือเปล่า?
แต่ไม่นานเธอก็กดความรู้สึกนั้นลง นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ เธอไม่เคยขอให้โจวตี๋เก็บที่ว่างในใจไว้ให้เธอ เป็นเขาเองที่ตัดใจไม่ได้ เป็นเขาเองที่ทำลายชีวิตคู่ของตัวเอง
“ถ้าไม่มีธุระอื่นแล้ว ฉันคงต้องไปก่อน” ซูหว่านพูด พลางหยิบเสื้อโค้ตขึ้นเตรียมลุก
“เดี๋ยวก่อน” โจวตี๋เรียกเธอไว้ แววตามีความลังเลดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย “ซูหว่าน ถ้า...ถ้าเธอพบว่าหลินจือซวี่มีอะไรผิดปกติ ถ้าเขากับหลี่ซี...ถ้ามีอะไร...”
“ไม่มีคำว่าถ้า” ซูหว่านตัดบท น้ำเสียงเย็นชาลง “โจวตี๋ ตอนนี้สิ่งที่คุณต้องทำคือยอมรับความจริง แล้วจัดการเรื่องระหว่างคุณกับหลี่ซีให้เรียบร้อย ไม่ใช่มานั่งคิดฟุ้งซ่าน สงสัยคนนั้นคนนี้ หลินจือซวี่เป็นสามีของฉัน ฉันรู้จักเขาดี เขาไม่มีวันทำเรื่องแบบนั้น”
เธอพูดอย่างหนักแน่น ราวกับกำลังโน้มน้าวโจวตี๋ และยิ่งกว่านั้นคือกำลังโน้มน้าวตัวเอง
โจวตี๋มองเธออยู่นาน สุดท้ายก็พยักหน้า รอยยิ้มขมขื่นปรากฏบนใบหน้า “คุณพูดถูก ขอโทษนะ ฉันไม่ควรถามเรื่องพวกนี้ ขอบคุณที่วันนี้อุตส่าห์มา”
ซูหว่านไม่ได้พูดอะไรอีก เธอสวมเสื้อโค้ตแล้วหันหลังเดินออกจากคาเฟ่ พอผลักประตูออกไป ลมหนาวยามค่ำคืนก็พัดปะทะหน้า ทำให้เธอสั่นสะท้าน เธอไม่หันกลับไป มุ่งตรงไปยังรถที่จอดอยู่ริมถนน