ลู่โม่กระแอม หลินจือซวี่เงยหน้ามองเขา อีกฝ่ายเคาะเถ้าบุหรี่ลงในถังขยะข้าง ๆ ตรงช่องที่จัดไว้สำหรับคนสูบบุหรี่โดยเฉพาะ
“มีอะไร”
ลู่โม่เดินมายืนข้างหลินจือซวี่ แล้วหยิบบุหรี่ออกจากซองของตัวเอง ก่อนขอยืมไฟแช็กจากเขา
“นายตั้งใจมารอฉันอยู่ตรงนี้เหรอ”
หลินจือซวี่นึกถึงสีหน้าของลู่โม่ตอนที่เขาออกจากห้องส่วนตัวเมื่อครู่ พวกเขารู้จักกันมานานหลายปี แค่ลู่โม่ถอดกางเกง หลินจือซวี่ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายจะผายลมตอนไหน แล้วจะไม่รู้ความหมายที่ลู่โม่สื่อได้อย่างไร
“อืม”
เขาคาดไว้แล้วว่าลู่โม่จะพูดเรื่องโจวตี๋ และก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ประโยคถัดมาลู่โม่ก็เอ่ยขึ้นว่า “ที่โจวตี๋พูดเป็นเรื่องจริงใช่ไหม!”
หลินจือซวี่เลิกคิ้วเมื่อได้ยิน ที่แท้เขาแสดงออกไม่แนบเนียนขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมจู่ ๆ ทุกคนถึงฉลาดขึ้นมา แล้วเดาออกกันหมด
หลินจือซวี่ไม่ตอบ แต่ลู่โม่ก็เข้าใจความหมายของเขาแล้ว
“นายกำลังแก้แค้นโจวตี๋อยู่หรือเปล่า?”
หลินจือซวี่ไม่พอใจอย่างมากที่ได้ยินคำถามนี้ รู้สึกเหมือนถูกหยามกันชัด ๆ “ฉันไม่ว่างขนาดนั้นหรอก”
ลู่โม่ขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เขารู้ว่าหลินจือซวี่พูดจริง “แล้วซูหว่านล่ะ อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปีนะ”
หลินจือซวี่กลับตอบอย่างตรงไปตรงมา “เธอไม่ได้ทำเรื่องที่แก้ไขไม่ได้ เธอยังดีกว่าฉันหน่อย”
ความหมายของคำพูดนี้ก็คือ หลินจือซวี่เป็นฝ่ายทำเรื่องที่แก้ไขไม่ได้ แล้วจะเป็นเรื่องอะไรได้อีก ถ้าไม่ใช่เรื่องนั้น… แถมคนที่เกี่ยวข้องยังเป็น…หลี่ซี