ลู่โม่กับเฉินหยางนั่งอยู่คนละข้างของโจวตี๋ ลู่โม่ขมวดคิ้วแน่น นิ้วเคาะโต๊ะไปโดยไม่รู้ตัว แววตาฉายความอับจนใจราวกับจะบอกว่า “รู้อย่างนี้แล้วจะทำไปทำไมแต่แรก”
ส่วนเฉินหยางเอนพิงพนักเก้าอี้ กอดอก สีหน้าเคร่งขรึมกว่าลู่โม่ สายตาที่มองโจวตี๋เต็มไปด้วยการพินิจและความไม่พอใจที่พยายามข่มไว้ ทั้งคู่รู้ดีว่าวันนี้ที่ออกมาเจอกัน ไม่ได้มีจุดประสงค์แค่ดื่มเหล้ารำลึกความหลัง
เป็นอย่างที่คิด หลังจากความเงียบอันชวนอึดอัดทอดยาวอีกระลอก โจวตี๋ก็เงยหน้าขึ้นฉับพลัน ก่อนจะกระดกเหล้าที่เหลือก้นแก้วลงคอจนหมด ของเหลวรสเผ็ดร้อนแผดเผาหลอดอาหาร ทว่าดูเหมือนจะไม่ช่วยให้เขารู้สึกอบอุ่นขึ้นแม้แต่น้อย
เขาวางแก้วลง เกิดเสียงกระทบเบา ๆ ทึบตัน จากนั้นราวกับรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี เขาก็เอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง
“หลี่ซี…เธอจะเลิกกับฉัน”
คำพูดนั้นราวกับก้อนหินมหึมาที่ถูกโยนลงในผืนน้ำนิ่ง สลายบรรยากาศอึมครึมในห้องส่วนตัวไปในพริบตา
แม้ลู่โม่กับเฉินหยางจะพอคาดเดาได้อยู่แล้ว จากสัญญาณต่าง ๆ หลังกลับจากรีสอร์ตน้ำพุร้อน ทั้งท่าทีห่างเหินของหลี่ซีและสภาพเหม่อลอยของโจวตี๋ แต่พอได้ยินโจวตี๋พูดออกมาด้วยน้ำเสียงหมดอาลัยตายอยากเช่นนี้ด้วยหูตัวเอง ก็ยังสะเทือนใจไม่น้อย
นิ้วที่เคาะโต๊ะของลู่โม่หยุดลง เขาอ้าปากเหมือนอยากพูดปลอบหรือให้คำแนะนำ ทว่าพอเห็นสภาพของโจวตี๋ คำพูดที่เกือบหลุดจากปากก็ถูกกลืนกลับลงไป สุดท้ายเหลือเพียงเสียงถอนหายใจหนัก ๆ “โจว…เฮ้อ…”
เฉินหยางตอบสนองตรงไปตรงมากว่า เขาโน้มตัวไปข้างหน้า จ้องโจวตี๋ด้วยแววตาคมกริบ น้ำเสียงไม่ดังนักแต่หนักแน่น “เหตุผลล่ะ? โจวตี๋ หลี่ซีไม่ใช่คนทำอะไรหุนหันพลันแล่น มาถึงขั้นนี้แล้ว อย่างน้อยก็ต้องมีคำอธิบาย”