หลายวันต่อจากนั้น ซูหว่านใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางการรอคอยอย่างกระวนกระวายและความคาดหวังที่ซ่อนเร้น เธอทั้งกลัวว่านักสืบจะสืบพบความจริงอันน่าอับอายบางอย่างเข้าจริง ๆ และลึก ๆ ก็หวังว่าจะจับพิรุธอะไรได้บ้าง เผื่อถึงคราวเผชิญหน้ากับหลินจือซวี่ เธอจะได้เป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา นักสืบนัดเธอพบกันที่เดิมอีกครั้ง ซูหว่านมาถึงก่อนเวลา นั่งอยู่ตรงมุมในสุด นิ้วมือขยำหูถ้วยกาแฟไปมาโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงไม่หยุด
นักสืบมาถึง ยังคงมีท่าทางเรียบเฉยไร้จุดเด่นเหมือนเดิม เขานั่งลงตรงข้ามเธอ แล้วเลื่อนซองเอกสารกระดาษสีน้ำตาลบาง ๆ มาตรงหน้าอย่างแผ่วเบา
“คุณซู” นักสืบเอ่ยเสียงเรียบ ฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร “นี่คือผลการสืบที่คุณต้องการครับ”
ซูหว่านสูดหายใจลึก หยิบซองเอกสารขึ้นมา นิ้วมือสั่นเล็กน้อยขณะเปิดดู ข้างในมีเอกสารพิมพ์อยู่หลายแผ่นกับภาพถ่ายจากเลนส์เทเลโฟโต้จำนวนหนึ่ง แม้จะไม่ค่อยชัดนัก แต่ก็พอมองออกว่าเป็นใคร
เธอรีบพลิกดู
ภาพส่วนใหญ่เป็นกิจวัตรประจำวันของหลินจือซวี่ ตั้งแต่เดินออกจากอาคารบริษัท ขับรถไปคนเดียว ไปคลับธุรกิจหรือร้านอาหารหรูที่แวะเป็นประจำ ส่วนมากเป็นการเจรจาธุรกิจกับคนอื่น ในภาพพอมองออกว่าคนที่พบส่วนใหญ่เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจหรือลูกค้า ทั้งชายและหญิง ทุกคนพูดคุยกันอย่างสุภาพและมีระยะห่าง หรือไม่ก็ไปฟิตเนสคนเดียว...
ชีวิตของเขาเป็นระเบียบจนแทบจะเรียกได้ว่าเคร่งครัด นอกจากงานสังสรรค์ทางธุรกิจที่จำเป็นแล้ว แทบไม่มีกิจกรรมทางสังคมส่วนตัว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการใกล้ชิดหรือมีความสัมพันธ์น่าสงสัยกับผู้หญิงคนไหน