ความเงียบชั่วครู่ดำเนินไปไม่ถึงสิบวินาที จากนั้นหลินจือซวี่ก็ราวกับตัดสินใจบางอย่างได้ เขายกแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้นกะทันหัน เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับชัดเจน ก่อนจะดื่มของเหลวสีอำพันที่เหลืออยู่เกินครึ่งแก้วรวดเดียวหมด การกระทำฉับไวเด็ดขาด แฝงความหมายเกือบจะตัดขาด ซึ่งแตกต่างจากภาพลักษณ์สุขุมสำรวมตามปกติของเขาอยู่บ้าง
เหล้าเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอ ทิ้งความรู้สึกแสบร้อนไว้เล็กน้อย แต่สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ตอนวางแก้วเปล่าลง ก้นแก้วกระทบโต๊ะเกิดเสียง “ติ๊ง” ใสแผ่วเบา ฟังดูขัดหูเป็นพิเศษในห้องส่วนตัวที่เงียบเกินไปแห่งนี้
ลู่โม่กับเฉินหยางหันมามองเขา แววตาฉายความประหลาดใจอยู่เล็กน้อย พวกเขาแทบไม่เคยเห็นหลินจือซวี่ดื่มเหล้าแบบนี้
หลินจือซวี่ไม่ได้มองพวกเขา และไม่ได้มองโจวตี๋ที่ยังนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ตรงนั้นด้วย เขาหยิบเสื้อโค้ตแคชเมียร์สีเทาเข้มที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ แล้วลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว เนื้อผ้าของเสื้อโค้ตชั้นดีทิ้งตัวลงตามการเคลื่อนไหวของเขาโดยไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย
เขาสอดแขนเข้าไปในแขนเสื้อพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร เสียงไม่ดังนัก แต่ทุกคนได้ยินชัดเจน
“ขอโทษนะ พอดีทางบริษัทมีเรื่องด่วน ต้องให้ผมไปจัดการหน่อย” สายตากวาดผ่านทั้งสามคน แต่ไม่ได้หยุดอยู่บนใบหน้าใครนานเป็นพิเศษ “ผมขอตัวก่อน”
โจวตี๋ร้องเรียกขึ้นมากะทันหันว่า “จือซวี่”
หลินจือซวี่ชะงัก แล้วหันไปมองเขา