ในห้องทางขวามือ หลินจือซวี่กับซูหว่านก็กำลังหาเบาะแสอยู่เช่นกัน
ห้องนี้ใหญ่กว่าห้องทางซ้ายเล็กน้อย แต่กลับรกกว่า ข้าวของเก่ากองอยู่ทั่วจนแทบไม่มีที่ให้เดิน หลินจือซวี่เปิดไฟฉายจากโทรศัพท์ ส่องไปรอบ ๆ
ซูหว่านเดินตามหลังเขา มือกำชายเสื้อของเขาไว้
“ฉันแอบกลัวนิดหน่อย” เธอพูด
“ไม่เป็นไร” หลินจือซวี่ปลอบ “แค่หาเบาะแสก็พอ”
เขาเริ่มค้นหา ซูหว่านยืนอยู่ข้าง ๆ คอยส่องไฟให้
“คิดว่าเบาะแสจะอยู่ตรงไหนเหรอ?” ซูหว่านถาม
“ไม่รู้ ลองหาดูก่อน”
หลินจือซวี่หยิบหนังสือจากชั้นลงมา พลิกดูอย่างรวดเร็ว ซูหว่านยืนมองอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าด้านข้างของเขาดูเย็นชาเป็นพิเศษท่ามกลางแสงเงา สันคิ้วสูงเด่น เบ้าตาลึกเล็กน้อย
ซูหว่านมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นกะทันหัน “จือซวี่”
“หืม?”
“เมื่อกี้ตอนวิ่งหนี” เธอชะงักไปนิด “ทำไมนายถึงไปอยู่ด้านหลังล่ะ?”
มือที่กำลังพลิกหน้าหนังสือของหลินจือซวี่หยุดชะงัก
“มืดเกินไป” เขาตอบ “เลยไม่ค่อยรู้ทิศทาง”
ซูหว่านไม่รู้จะพูดอะไร
ข้ออ้างน่าเบื่อ ขี้เกียจ และขอไปทีแบบนี้ มีแต่หลินจือซวี่เท่านั้นที่พูดออกมาได้ เมื่อก่อนตอนปีนเขา เธอหลงทางกลางดึก เขายังตามหาเธอจนเจอได้เลย
แต่ตอนนี้กลับบอกเธอว่า “ไม่ค่อยรู้ทิศทาง”
ใบหน้าของหลี่ซีวาบขึ้นมาในหัว ไม่ได้สวยอะไรนัก ตกลงมีอะไรดึงดูดเขากันแน่
หรือเป็นเพราะโจวตี๋สนิทกับเธอเกินไป หลินจือซวี่เลยจงใจหยั่งเชิง?
ซูหว่านยังไม่วางใจ จึงลองถามอีกครั้ง “ตอนนั้นหลี่ซีก็อยู่ด้านหลังด้วยใช่ไหม?”
หลินจือซวี่วางหนังสือกลับเข้าที่ แล้วขยับไปค้นต่ออีกมุม
“อืม”
“เห็นเธอไหม?”
“ไม่เห็น แต่รู้สึกเหมือนมีคนอยู่ข้าง ๆ”
ซูหว่านจ้องใบหน้าด้านข้างอันหล่อเหลาและสะอาดตาของหลินจือซวี่ จู่ ๆ ก็รู้สึกเหนื่อยใจ สีหน้าของเขาสงบนิ่งเกินไป ไม่มีร่องรอยกระอักกระอ่วนแม้แต่น้อย