นิ้วของเจียงเจ๋อกำราวระเบียงแน่นขึ้น
“แล้วไง?” เขาถาม
“แล้วไงน่ะเหรอ?” สวี่ม่านนีหัวเราะเสียงเย็น ถ้อยคำแหลมคม “เจียงเจ๋อ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ สมัยมัธยมปลายคุณก็ชอบเธอ ตอนนี้ก็คงยังชอบอยู่สินะ”
เจียงเจ๋อหันกลับมา แสงไฟในห้องนั่งเล่นสว่างจ้า จนใบหน้าสวยโดดเด่นของสวี่ม่านนีดูผิดเพี้ยนไปเล็กน้อย
“รู้แล้วจะทำไม?” เจียงเจ๋อเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ก่อนนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวอีกตัว
“คุณเองก็ไม่ต่างจากฉันไม่ใช่เหรอ? คุณชอบลู่เฉิงอวี่ บางทีลู่เฉิงอวี่ก็อาจยังรู้สึกดีกับคุณเหมือนตอนมัธยมปลาย เราก็พอกันนั่นแหละ”
มือที่กำลังทาเล็บของสวี่ม่านนีชะงัก เธอเงยหน้าขึ้น เม้มริมฝีปากแดงเป็นเส้นตรง
“มันไม่เหมือนกัน” เธอพูด
“ไม่เหมือนตรงไหน?”
“ได้ยินมาว่าตอนนี้ลู่เฉิงอวี่คบกับเวินหน่วนอยู่” สวี่ม่านนีจ้องเขา ในแววตามีอารมณ์บางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก “ส่วนเราสองคนก็เป็นแค่คู่ร่วมมือกัน”
เจียงเจ๋อยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนั้นจางจนไปไม่ถึงดวงตา
“ใช่” เขาพูด “แล้วไง? คุณจะประกาศความเป็นเจ้าของในงานเลี้ยงหรือไง? คล้องแขนผมแล้วบอกเวินหน่วนว่า ‘ตอนนี้เจียงเจ๋อเป็นของฉันแล้วนะ’?”
สีหน้าของสวี่ม่านนีซีดลงเล็กน้อย เธอวางขวดยาทาเล็บลง แรงไปหน่อยจนขวดกระทบโต๊ะกระจกเกิดเสียงดัง
“ฉันไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนั้น”
“ก็ดี” เจียงเจ๋อลุกขึ้น “ผมไปอาบน้ำก่อน พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า”
เขาเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง โดยไม่เหลียวกลับมามองแม้แต่น้อย