เวินหน่วนจ้องคำว่า “อี้เฉิน” อยู่
หลินเวยเวยมักเรียกเสิ่นอี้เฉินแบบนี้เสมอ ฟังดูสนิทสนมเป็นธรรมชาติ ราวกับกำลังประกาศความเป็นเจ้าของบางอย่าง
ตอนเรียนมัธยมปลายก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เธอไปถามเสิ่นอี้เฉินเรื่องโจทย์ หลินเวยเวยก็จะโผล่มาพอดี แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “อี้เฉิน ข้อนี้ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน พวกเราฟังนายอธิบายด้วยกันเถอะ”
ในสถานการณ์แบบนั้น ต่อให้เวินหน่วนฟังไม่เข้าใจ เธอก็ไม่กล้าถามซ้ำอีกครั้ง พอเสิ่นอี้เฉินอธิบายจบ เธอก็จะเดินจากไปเงียบ ๆ
สวี่ม่านหนีตอบหลินเวยเวยว่า:
【ว้าว ตัวท็อปมากันครบเลย! เมื่อก่อนพวกเธอสามคนผลัดกันครองอันดับหนึ่งของชั้น ตอนนี้คงเป็นผู้ชนะในชีวิตกันหมดแล้วสินะ～】
เวินหน่วนปิดโทรศัพท์ ไม่อยากดูต่อแล้ว
เนื้อซี่โครงวัวเย็นชืด ไขมันบนผิวหน้าเริ่มจับตัวเป็นก้อน เธอใช้ส้อมจิ้มเบา ๆ น้ำเนื้อซึมออกมาและแผ่เป็นวงบนจานกระเบื้องสีขาว
“อยากเอาเสื้อผ้าตัวไหนไปบ้าง?” ลู่เฉิงอวี่ถามขึ้นกะทันหัน
ลู่เฉิงอวี่กินเสร็จแล้ว กำลังใช้ผ้าเช็ดปากเช็ดมุมปาก
“ฉันช่วยเก็บให้”
พูดจบเขาก็ลุกขึ้น เดินไปทางห้องนอนใหญ่
เวินหน่วนเดินตามหลังเขาไป
ห้องนอนใหญ่กว้างขวาง ผนังทั้งด้านเป็นตู้เสื้อผ้าบิวต์อิน ลู่เฉิงอวี่เปิดประตูตู้ฝั่งของเวินหน่วน ข้างในแขวนเสื้อผ้าของเธอไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย—เรียงตามสีจากอ่อนไปเข้ม แบ่งตามฤดูกาล ทั้งชุดเดรส เสื้อท่อนบน และกางเกงถูกแยกออกจากกัน ทุกชุดรีดเรียบกริบ แม้แต่ทิศทางของไม้แขวนเสื้อก็ยังเหมือนกัน