ลู่เฉิงอวี่รับจดหมายรักมา ก่อนจะมองเธอแวบหนึ่ง
เขาพูดว่า “ขอบคุณนะ แต่ผมไม่คิดจะคบใครตอนเรียนมัธยม”
ไม่มีคำอธิบายอื่นใด เขาปฏิเสธเธอตรงไปตรงมาและเย็นชาเช่นนั้น เธอแย่งจดหมายรักกลับมา ฉีกจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วโยนลงแทบเท้าเขา ก่อนร้องไห้วิ่งจากไป
ทั้งที่เธอสัมผัสได้ว่าลู่เฉิงอวี่เริ่มหวั่นไหวเล็กน้อยเพราะการตามจีบอย่างเร่าร้อนของเธอ ไม่คิดเลยว่าถึงอย่างนั้นเขาก็ยังปฏิเสธอย่างไม่เหลือเยื่อใย
เวินหน่วน
สวี่ม่านนีพ่นควันคำสุดท้ายออกมา ก่อนกดก้นบุหรี่ดับ ทำไมกัน? ทำไมเธอถึงได้ลู่เฉิงอวี่ไป? ทำไมเจียงเจ๋อยังไม่ลืมเธอจนถึงตอนนี้?
โทรศัพท์สั่นขึ้นครั้งหนึ่ง
เธอหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความส่วนตัวจากหลินเวยเวยส่งมา:
【ม่านนี พรุ่งนี้ไปงานเลี้ยงรุ่นจะใส่ชุดอะไรเหรอ? ฉันยังเลือกไม่ถูกเลยว่าจะเอากระโปรงตัวไหนไป อี้เฉินบอกว่าอะไรก็ได้ ผู้ชายนี่นะ】
สวี่ม่านนีจ้องข้อความนั้น แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา
เธอตอบกลับไปว่า:
【ฉันยังตัดสินใจไม่ได้เลย～ แต่เวินหน่วนคงแต่งตัวเรียบ ๆ เหมือนเดิมใช่ไหม? เธอก็เป็นแบบนั้นมาตลอด ว่าแต่ได้ยินว่าเสิ่นอี้เฉินสอนอยู่มหาวิทยาลัยแล้วเหรอ? เก่งจังเลยนะ พวกเธอสองคนช่างเหมาะสมกันจริง ๆ～】
ไม่นานหลินเวยเวยก็ตอบกลับมา:
「โธ่ ไม่ขนาดนั้นหรอก แต่อี้เฉินเก่งจริง ๆ นะ ส่วนเวินหน่วนตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน เป็นครูสอนศิลปะ เหมาะกับนิสัยของเธอดี」
รอยยิ้มเย็นชาตรงมุมปากของสวี่ม่านนีลึกขึ้น หลินเวยเวยยังเหมือนเดิม พูดจาเหน็บแนมอยู่เสมอ แต่ก็ห่อหุ้มคำพูดเสียดูดีมีมารยาท
เธอเก็บโทรศัพท์แล้วเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น โทรทัศน์ยังคงเปิดอยู่ เสียงหัวเราะจากรายการวาไรตี้ฟังดูว่างเปล่าเป็นพิเศษ เธอปิดโทรทัศน์ นั่งลงบนโซฟาแล้วกอดหมอนอิงไว้
พรุ่งนี้ก็จะได้เจอทุกคนแล้ว
สวี่ม่านนีลูบใบหน้าตัวเอง ผิวที่เพิ่งทำทรีตเมนต์ฟื้นฟูด้วยแสงมาเมื่อช่วงบ่ายเรียบเนียนราวกับไข่ที่ปอกเปลือกแล้ว
เธอไม่เคยเป็นฝ่ายแพ้
ดึกมากแล้ว
ในอพาร์ตเมนต์เขตบ้านพักบุคลากรของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เสิ่นอี้เฉินปิดหนังสือในมือ มันเป็นตำราวิจัยบทกวีคลาสสิก เขาอ่านมาถึงบทสุดท้ายแล้ว