เซี่ยหนิงชะงักไป เธอไม่เข้าใจว่าทำไมในใจถึงรู้สึกขมขื่นขึ้นมา
หรือว่าเธอ...
ยังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน ลูเซียนที่อยู่ตรงหน้าก็ดึงความสนใจของเธอไปเสียก่อน
เธอมองลูเซียน เห็นแววตาคู่งามของเขาเป็นประกายด้วยหยาดน้ำตา ทันใดนั้นเซี่ยหนิงก็ตระหนักขึ้นมาเรื่องหนึ่ง แม้ลูเซียนจะดูเหมือนเด็ก แต่เขาไม่ได้เป็นเด็กจริง ๆ
เขามีความรู้สึก มีความคิดตัดสินใจเป็นของตัวเอง และมี...อารมณ์ความรู้สึกของตัวเอง
ส่วนซ่งซู คุณซ่งผู้สุขุมและสมบูรณ์แบบอยู่เสมอในบริษัท ในสายตาของลูเซียน เธอเป็นคนดีมากคนหนึ่ง
“ลูเซียน”
เสียงของเซี่ยหนิงฟังดูยากลำบากอยู่บ้าง “ถึงคุณซ่งจะเป็นคนดี แต่เธอก็ติดต่อกับเขาอีกไม่ได้ เข้าใจไหม? ถ้าคนอื่นรู้ตัวตนของเธอ เธอจะตกอยู่ในอันตราย ฉัน...ฉันไม่อยากเสียเธอไป”
ประโยคสุดท้ายเซี่ยหนิงพูดเสียงเบามาก แต่คำพูดครึ่งหลังนี่ต่างหากที่เธออยากพูดออกมาจากใจจริง
ทว่าลูเซียนได้ยิน
เขาเงยหน้ามองเซี่ยหนิง แล้วได้กลิ่นขมขื่นที่แผ่ซ่านออกมาไม่ขาดสาย
เขาค่อย ๆ คลายหางที่ขดอยู่ ปลายหางรูปหัวใจสีชมพูแตะลงบนหลังมือของเซี่ยหนิงเบา ๆ สัมผัสขนนุ่มฟูทั้งอบอุ่นและอ่อนโยน ลูเซียนอยากปลอบเซี่ยหนิง
“ขอโทษนะ หนิงหนิง” ลูเซียนพูดเสียงเบา “ทำให้เป็นห่วงแล้ว”
จมูกของเซี่ยหนิงพลันแสบขึ้นมา
เธอยื่นมือไปกอดลูเซียน ซุกหน้าลงกับผมสีทองนุ่มสลวยของเขา กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวลูเซียนสะอาดและอบอุ่น