ลูเซียนหลับตาลง รู้สึกได้ว่าขอบตาร้อนผ่าว เขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี เขาไม่อยากให้หนิงหนิงเป็นห่วง ไม่อยากให้เธอโกรธ แต่...เขาก็ไม่อยากผิดคำสัญญากับซ่งซูเหมือนกัน
ซ่งซูเป็นคนดี
แต่หนิงหนิงก็เป็นคนดีเหมือนกัน
หนิงหนิงเป็นคนที่เก็บเขามา เป็นคนที่ดูแลเขา เป็นคนที่ซื้อเสื้อผ้ากับอาหารให้เขา และสอนกฎเกณฑ์ต่าง ๆ ในโลกมนุษย์ให้เขา
แต่ซ่งซูไม่ใช่
ลูเซียนนึกถึงดวงตาของซ่งซู ดวงตาคู่นั้นงดงามมาก ม่านตาสีน้ำตาลเข้มสะท้อนประกายคล้ายอำพันใต้แสงไฟ
เวลามองเขา แววตาคู่นั้นสงบนิ่งและจดจ่อ ไม่มีทั้งความอยากรู้อยากเห็นหรือหวาดกลัว ราวกับว่า...ราวกับกำลังมองคนธรรมดาคนหนึ่ง
ไม่ใช่สัตว์ประหลาด
ลูเซียนเม้มปากแน่น หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดโทรไปยังหมายเลขนั้นเป็นครั้งที่สาม
ครั้งนี้เขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะรอให้ซ่งซูรับสาย
รอให้ซ่งซูรับโทรศัพท์ แล้วค่อยบอกเธอว่าเขาติดต่อเธออีกไม่ได้แล้ว เขาจะขอโทษ บอกว่าเสียใจ และอธิบายเหตุผลให้ฟัง
จากนั้น...จากนั้นก็จะไม่ติดต่อกันอีกเลย
ตู๊ด—
เสียงสายเรียกเข้าดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ลูเซียนก็ลนลาน มือสั่นจนโทรศัพท์หลุดจากมือ ตกลงบนเตียง เขารีบก้มลงไปคว้าอย่างลนลาน หางก็ยื่นออกไปช่วยโดยไม่รู้ตัว แต่กลับชนเข้ากับมือ โทรศัพท์จึงกระเด็นขึ้นกลางอากาศ ก่อนตกลงบนพื้นเป็นแนวโค้ง