ผู้คนในห้องประชุมกลับไปกันหมดแล้ว หลินจือซวี่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับรูปปั้น
จางเหวยเดินเข้ามาถามอย่างระมัดระวังว่า “คุณหลินคิดว่าพวกเขาเป็นยังไงบ้างครับ?”
หลินจือซวี่ไม่ได้ตอบ
เขาลุกขึ้นแล้วเดินออกไป
พอเดินมาถึงหน้าประตู เขาก็หยุด
ตรงปลายทางเดิน หลี่ซีกำลังรอลิฟต์อยู่กับเพื่อนร่วมงานอีกสองคน
เขามองหลี่ซี แต่ไม่ได้เรียกเธอไว้ ในใจลังเลอยู่เล็กน้อย
ประตูลิฟต์เปิดออก ทั้งสามคนเดินเข้าไป ก่อนประตูจะปิด เขาเห็นใบหน้าด้านข้างของเธอ เธอก้มหน้าลงน้อย ๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
จากนั้นประตูลิฟต์ก็ปิดสนิท
หลินจือซวี่ยืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน เงียบไปหลายวินาที ก่อนจะตัดสินใจได้ในที่สุด
“ให้พวกเขารอสักครู่”
ผู้ช่วยชะงักไปนิดหนึ่ง “ใครครับ?”
“คนของอวิ๋นชวง”
ผู้ช่วยไม่กล้าถามต่อ รีบวิ่งไปทางลิฟต์
หลี่ซีกำลังอยู่ในลิฟต์ที่เคลื่อนลง จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ส่งเสียงดังขึ้น
“คุณหลี่ รบกวนขึ้นมาสักครู่ได้ไหมครับ? คุณหลินอยากคุยด้วย”
เธอมองข้อความนั้นอยู่สองวินาที ก่อนจะนิ่งไป หลี่ซีคิดว่าหลินจือซวี่คงมีปัญหา เมื่อกี้ทำไมไม่พูด เพิ่งจะเรียกเธอตอนลงมาข้างล่างแล้วเนี่ยนะ
เสี่ยวโจวถามจากข้าง ๆ ว่า “มีอะไรเหรอ?”
“พวกเธอลงไปรอฉันก่อนนะ”
ลิฟต์มาถึงชั้นหนึ่ง ประตูก็เปิดออก เพื่อนร่วมงานสองคนเดินออกไป ส่วนหลี่ซีกดปุ่มชั้นยี่สิบสาม
ลิฟต์เคลื่อนขึ้นอีกครั้ง
ถึงชั้นยี่สิบสามแล้ว
ทางเดินเงียบสนิท ไม่มีใครอยู่เลย เธอเดินไปทางห้องประชุมไม่กี่ก้าว ก็เห็นผู้ช่วยของหลินจือซวี่ยืนอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง เขาพยักหน้าให้เธอ