เฉินหยางกับลู่โม่ยืนนิ่งอยู่กับที่ มองแผ่นหลังของโจวตี๋และซูหว่านที่เดินจากไป ก่อนจะหันไปมองหลี่ซีซึ่งยืนอยู่ริมสระเพียงลำพัง สีหน้าสงบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง ทั้งคู่ถึงกับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีอยู่ชั่วขณะ
เสี่ยวเวยกับเสี่ยวหรุ่ยเองก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน ไอน้ำร้อนเหนือสระแช่น้ำพุร้อนยังคงลอยกรุ่น ทว่าภาพลวงตาแห่งความครึกครื้นและอบอุ่นเมื่อครู่ได้พังทลายลงแล้ว เหลือเพียงความเงียบงันชวนอึดอัดและความรู้สึกเหลวไหล
หลี่ซีค่อย ๆ เช็ดตัวจนแห้ง แล้วห่มเสื้อคลุมอาบน้ำกลับเข้าที่ เธอเงยหน้าขึ้นสบสายตาซับซ้อนยากหยั่งถึงของลู่โม่ มุมปากขยับขึ้นเพียงแผ่วเบา แทบสังเกตไม่เห็น
จากนั้นเธอก็ไม่พูดอะไร หันหลังเดินไปตามทางแคบอีกเส้นที่ไม่ใช่เส้นเดียวกับโจวตี๋และคนอื่น ๆ มุ่งหน้าไปยังวิลล่าตามลำพัง
แผ่นหลังของเธอตั้งตรง ฝีเท้าสม่ำเสมอ ก่อนจะเลือนหายไปท่ามกลางแสงเงาที่ผสานกันระหว่างความมืดยามโพล้เพล้กับไฟในสวน ราวกับเรื่องวุ่นวายเมื่อครู่เป็นเพียงเหตุการณ์เล็กน้อยที่ไม่สลักสำคัญจริง ๆ
ลู่โม่กับเฉินหยางยังคงยืนนิ่ง ไม่พูดจากันเป็นเวลานาน ไอน้ำร้อนจากบ่อน้ำพุร้อนโอบล้อมพวกเขาไว้ แต่กลับขับไล่ความเย็นเยียบในใจไม่ได้ ผลของการหยั่งเชิงถูกเปิดเผยต่อหน้าพวกเขาอย่างโจ่งแจ้ง ด้วยวิธีที่เลวร้ายเกินกว่าที่คาดไว้มาก
ปฏิกิริยาอันสงบนิ่งเกินไปของหลี่ซีเปรียบเหมือนก้อนหินหนักอึ้งที่ทับอยู่บนหัวใจของลู่โม่ ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
เมื่อกลับถึงวิลล่า ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงไฟตั้งพื้นที่ส่องแสงนุ่มนวล