ซูหว่านสบตาหลินจือซวี่ ก่อนจะเหลือบมองโจวตี๋ที่ยืนกระวนกระวายอยู่ข้าง ๆ ความสงบนิ่งของหลินจือซวี่ตัดกับความตื่นเต้นของโจวตี๋อย่างชัดเจน
เธอชั่งใจอย่างรวดเร็ว ถ้าบอกว่าเดินไหว หลินจือซวี่อาจปล่อยให้เธอกลับไปเองจริง ๆ แบบนั้นการแสดงครั้งนี้ก็เสียเปล่า แถมยังดูเสแสร้งโดยใช่เหตุอีก
ถ้าบอกว่าเดินไม่ไหว... เธอกัดริมฝีปาก ก้มตาลง ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ แล้วพูดเสียงแผ่วเบาราวเสียงยุงว่า “เท้า...ยังเจ็บอยู่นิดหน่อย ไม่มีแรงเดินค่ะ”
หลินจือซวี่พยักหน้า ก่อนหันไปพูดกับหมอว่า “รบกวนขอยืมรถเข็นสักคันครับ”
รถเข็นงั้นเหรอ? สีหน้าซูหว่านซีดลงไปอีก เธอคิดว่าหลินจือซวี่จะทำเหมือนโจวตี๋ คอยประคองเธออย่างเป็นห่วง หรือไม่ก็...ถึงขั้นอุ้มเธอกลับไป
นั่นต่างหากคือสิ่งที่เธอต้องการ เป็นการแสดงให้เห็นถึงความสนิทสนมและการได้รับสิทธิพิเศษ รถเข็นงั้นเหรอ? นั่นมันอะไรกัน มองเธอเป็นคนป่วยหรือไง? หรือว่า...มองเธอเป็นคนแปลกหน้า?
โจวตี๋เองก็นิ่งงันไป เขาไม่คิดว่าหลินจือซวี่จะทำแบบนี้
“จือซวี่! ไม่ต้องใช้รถเข็นหรอก ให้ฉันประคองเธอกลับไปก็พอ...”
เขายังพยายามขัดขึ้นมา
หลินจือซวี่ขมวดคิ้วเพียงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น เขามองโจวตี๋ แววตาฉายความพินิจพิเคราะห์และความไม่พอใจอย่างไม่คิดปิดบังเป็นครั้งแรก
เขานึกถึงคำพูดของลู่โม่ทางโทรศัพท์ที่ว่า “หลี่ซีกลับไปก่อนคนเดียวแล้ว”
ผู้ชายตรงหน้าที่แสดงสีหน้าเป็นห่วงผู้หญิงอีกคนอย่างเต็มเปี่ยม คือเพื่อนของเขา