ลมหายใจของหลินจือซวี่สะดุดไปชั่วขณะ เขาเคยเห็นเธอในอิริยาบถอื่นมามาก แต่ตอนนี้เธอสวมเสื้อไหมพรมเนื้อนุ่ม อยู่ท่ามกลางบรรยากาศแสนอบอุ่นผ่อนคลาย ท่าทีของเธอแทบไม่เหลือเกราะป้องกันใด ๆ ให้ความรู้สึกอ่อนโยนอย่างประหลาด ความอ่อนโยนนั้นไม่ได้จงใจแสดงออกมาแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้ลำคอของเขาตึงขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล
เขาบังคับตัวเองให้ละสายตา รับแก้วเหล้าจากบริกรแล้วเดินไปหากลุ่มคนรู้จักอีกกลุ่มหนึ่ง ตลอดทั้งคืน ความสนใจของเขาราวกับถูกเส้นด้ายที่มองไม่เห็นดึงเอาไว้ คอยลอยไปยังทิศทางที่หลี่ซีอยู่โดยไม่รู้ตัว
เขาเห็นเธอชนแก้วกับคนอื่น เห็นเธอยิ้มบาง ๆ พลางพูดคุย เห็นใบหน้าด้านข้างอันสงบนิ่งยามเธอมองไปทางสวนเป็นครั้งคราว เขายังสังเกตเห็นผู้ชายหลายคนพยายามเข้าไปหาเธอ หนึ่งในนั้นเป็นหุ้นส่วนหน้าใหม่ของบริษัทลงทุนชื่อดัง ทั้งหนุ่มทั้งมีความสามารถ เขายืนอยู่ข้างเธอนานทีเดียว ไม่รู้พูดอะไร หลี่ซีฟังพลางพยักหน้าเป็นครั้งคราว ดูเหมือนทั้งคู่จะคุยกันถูกคอ
ความหงุดหงิดที่ไม่รู้ที่มาพลันผุดขึ้นในใจหลินจือซวี่ เขาเงยหน้าดื่มเหล้าในแก้วรวดเดียวจนหมด ของเหลวเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอ แต่กลับดับไฟโทสะไร้ที่มาในใจไม่ได้ เขาควรกลับไปเสียเดี๋ยวนี้ แต่สองเท้ากลับราวกับถูกตรึงไว้
ช่วงครึ่งหลังของงานสังสรรค์ รุ่นพี่คนหนึ่งเสนอให้เล่นเกมเล็ก ๆ เขียนปัญหาที่กำลังรบกวนใจอยู่ลงในกระดาษโดยไม่ระบุชื่อ จากนั้นนำมารวมกันแล้วจับขึ้นมา เพื่อให้ทุกคนช่วยกันแนะนำ นับเป็น “วงช่วยเหลือกัน” ในรูปแบบหนึ่ง กระดาษที่เขียนเสร็จถูกรวบรวมใส่ตะกร้าสานใบเล็ก