เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฟ้าก็สว่างแล้ว แม้หลินจือซวี่จะไม่ได้นอนอยู่ข้างเธอ แต่เขาก็อยู่ในห้อง เธอคิดว่าเขาคงตื่นแต่เช้า
ตอนนั้นเธอไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ คืนเข้าหอไม่ได้เกิดอะไรขึ้น แม้จะรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่เธอก็ปลอบใจตัวเองว่าทั้งคู่คงเหนื่อยกันเกินไป ยังมีเวลาอีกมากในวันข้างหน้า
แต่หลังจากนั้น นอกจากช่วงแรกที่พวกเธอนอนเตียงเดียวกันแล้ว ในช่วงหลังหลินจือซวี่ยุ่งกับงานจนแทบไม่กลับบ้าน เธอก็ยังเข้าใจว่าเขายุ่งมาก
ตอนนี้ เมื่อนำเรื่องทั้งหมดมาเชื่อมโยงกัน...
หลินจือซวี่ไปส่งญาติผู้ใหญ่จริง ๆ หรือ? ต้องไปส่งจนถึงตีสามกว่าเลยหรือ?
ตอนเขากลับมา ตัวมีกลิ่นเหล้าหรือเปล่า? ตอนนั้นเธอง่วงมาก จึงไม่ได้สังเกตเลย
เขายังคงทำหน้าที่ของตัวเอง พาเธอกลับไปเยี่ยมบ้าน ออกงานสังคมที่จำเป็น และให้เงินค่าใช้จ่ายในบ้านอย่างเพียงพอ แต่ความสนิทสนมและความเร่าร้อนระหว่างคนรักกลับค่อย ๆ เลือนหายไปอย่างเห็นได้ชัด ต่อให้นอนอยู่บนเตียงเดียวกัน พวกเขาก็ต่างคนต่างนอน
เธอเคยคิดว่าเป็นเพราะชีวิตคู่ทำให้ความเร่าร้อนจืดจาง หรือไม่ก็เพราะหลินจือซวี่งานยุ่งและกดดันมากเกินไป เธอถึงขั้นทบทวนตัวเองว่าเป็นเพราะเธอทำอะไรได้ไม่ดีพอหรือเปล่า
แต่ตอนนี้ เมื่อนึกถึงคำพูดของหลินจือซวี่ในวันนี้ และความสงสัยอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยของโจวตี๋...
ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวผุดขึ้นมาราวกับเถาวัลย์พิษที่งอกงามในความมืด พันรัดหัวใจของซูหว่านแน่น
คืนเข้าหอ หลินจือซวี่ไปที่ไหนกันแน่? แล้วทำอะไร?
ความใส่ใจที่เขามีต่อหลี่ซีอย่างคลุมเครือนั่น... เป็นเพียงภาพลวงตาของเธอจริง ๆ หรือ?