หลินจือซวี่ไม่ได้ตอบทันที เขามองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเธอ มองแวววิงวอนในดวงตาที่แทบจะดูต่ำต้อย แล้วก็อดรู้สึกสะท้อนใจไม่ได้ การแต่งงานครั้งนี้ทั้งคู่ต่างก็มีส่วนผิด เขาค่อย ๆ แกะมือของเธอออกจากแขนเสื้อ
จากนั้น เขาก็ทำสิ่งที่ซูหว่านคาดไม่ถึง
เขาย่อตัวลง
ชายผู้สง่าผ่าเผย เย็นชา และดูเหมือนยืนอยู่เหนือผู้อื่นเสมอคนนี้ ย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งตรงหน้าซูหว่านในเวลานี้ สายตาอยู่ระดับเดียวกับเธอ ท่วงท่านี้ควรจะดูใกล้ชิดและปลอบโยน ทว่าสายตาของหลินจือซวี่กลับทำให้ซูหว่านรู้สึกหนาวเหน็บยิ่งกว่าเดิม
“ซูหว่าน” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและชัดเจน ทุกคำราวกับเคาะลงบนหัวใจของเธอ “ฟังผมนะ”
ซูหว่านมองเขาอย่างเหม่อลอย จนลืมร้องไห้ไปชั่วขณะ
“ปัญหาระหว่างเราไม่เคยมีแค่เรื่องโจวตี๋” หลินจือซวี่พูด พลางสบตาเธออย่างสงบนิ่ง “โจวตี๋เป็นแค่ชนวน เป็นโอกาสที่ทำให้เราทั้งคู่หลอกตัวเองต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ปัญหาที่แท้จริงคือเราสองคนไม่เคยเข้าใจอย่างแท้จริงเลยว่า การใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันหมายถึงอะไร และไม่เคยเตรียมใจที่จะทุ่มเทหรือเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่ออีกฝ่ายอย่างแท้จริง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แววอารมณ์ที่ยากจะจับต้องวูบผ่านส่วนลึกในดวงตาอย่างรวดเร็ว “ผมคิดว่าเวลาจะช่วยปรับทุกอย่างให้เข้าที่ คิดว่าเราค่อย ๆ หาจังหวะในการอยู่ด้วยกันได้ แต่ผมคิดผิด”
“ความรักอาศัยความเร่าร้อนและจินตนาการประคับประคอง แต่สิ่งที่จำเป็นยังมีความเชื่อใจ ความเคารพ ความซื่อสัตย์ และความมุ่งมั่นที่จะเผชิญชีวิตไปด้วยกัน ซูหว่าน ระหว่างเรามีความเชื่อใจกันไหม ตั้งแต่วันนั้นมา คุณเคยเชื่อใจผมอย่างหมดใจจริง ๆ บ้างหรือเปล่า”