หลินจือซวี่บอกคนขับรถด้านหน้าด้วยเสียงเบา “ออกรถ กลับไปเลย”
คนขับพยักหน้าเงียบ ๆ แล้วค่อย ๆ ออกรถอย่างนุ่มนวล หลินจือซวี่กดปุ่มอีกปุ่มหนึ่ง ฉากกั้นเก็บเสียงระหว่างเบาะหน้าและเบาะหลังค่อย ๆ เลื่อนขึ้น ปิดกั้นเบาะหลังให้กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวอย่างสมบูรณ์
จัดการทุกอย่างเสร็จ เขาจึงหันมาสนใจโทรศัพท์อีกครั้ง “เฉินหยาง” เขาถอนหายใจ “นายคิดว่าฉันทำไปเพราะวู่วามเหรอ”
“ฉัน...” เฉินหยางพูดไม่ออก
เขารู้จักหลินจือซวี่มาสิบกว่าปี ตั้งแต่สมัยเรียนที่เล่นบาสเกตบอลและอดนอนด้วยกัน จนถึงตอนนี้ที่ต่างคนต่างตั้งหลักในวงการของตัวเองได้แล้ว เขาเห็นหลินจือซวี่ในวันที่ฮึกเหิมและเปี่ยมความมั่นใจที่สุด อีกทั้งยังเคยเห็นอีกฝ่ายเงียบงันเมื่อโครงการล้มเหลวและถูกเพื่อนสนิทหักหลัง
เฉินหยางรู้ว่าหลินจือซวี่ไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่น ตรงกันข้าม เขาสุขุมและมีเหตุผลยิ่งกว่าใคร รู้จักชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย วางแผนให้รอบคอบก่อนลงมือ
แต่เพราะเป็นอย่างนั้น เขาจึงยิ่งไม่เข้าใจ—คนที่สุขุมมีเหตุผลถึงเพียงนี้ แทบจะคำนวณทุกอย่างไว้ล่วงหน้าได้ จะทำเรื่องไร้เหตุผลเช่นนี้ได้อย่างไร
“เฉินหยาง” เสียงของหลินจือซวี่ดังมาจากปลายสาย “พูดออกไปนายอาจไม่เชื่อ อาจคิดว่าฉันไร้ยางอาย คิดว่าฉันบ้า แต่...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แสงไฟริมถนนด้านนอกหน้าต่างรถพร่างพรายวูบผ่าน ทิ้งเงาสลับสว่างมืดบนใบหน้า เขามองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองที่ถอยห่างอย่างรวดเร็ว แต่สายตากลับคล้ายทะลุผ่านทุกสิ่งไปเห็นตัวเองในวันนั้น—ยืนอยู่ใต้ตึกของหลี่ซี ถูกลมกลางคืนพัดจนหนาวเหน็บไปทั้งตัว หัวใจริบหรี่ราวถ่านไฟที่ใกล้มอด และใช้ชีวิตแทบทุกวันอย่างกระวนกระวาย