หลี่ซีก้าวเขย่งปลายเท้า ก่อนดึงอัลบั้มภาพเล่มหนึ่งออกมาจากแถวหนังสือได้อย่างแม่นยำ
เธอยิ้มให้โจวตี๋ จากนั้นถืออัลบั้มเดินไปที่โต๊ะหนังสือ วางมันราบลงบนโต๊ะแล้วเปิดปก
ลมหายใจของโจวตี๋พลันหยุดชะงัก
ภายในอัลบั้มไม่มีรูปคู่ของเขากับหลี่ซี มีแต่รูปเดี่ยวของผู้หญิงคนหนึ่ง บ้างสดใสร่าเริง บ้างทำหน้ากระเง้ากระงอด บ้างสงบนิ่ง—ทั้งหมดเป็นรูปของซูหว่าน
ตั้งแต่ความเขินอายในวัยมหาวิทยาลัย ไปจนถึงเสน่ห์ที่ค่อย ๆ เปล่งประกายเมื่อเติบโตขึ้น ในแต่ละช่วงเวลาและสถานที่ต่างกัน บางรูปถึงกับเป็นฝีมือโจวตี๋ถ่ายเอง รูปเหล่านี้ถูกจัดเรียงอย่างประณีตและแปะไว้ในอัลบั้มสีน้ำเงินเข้มเล่มนี้
หลี่ซีไม่มองใบหน้าที่ซีดเผือดลงในพริบตาของโจวตี๋ นิ้วของเธอพลิกหน้ากระดาษอย่างสงบนิ่ง จนกระทั่งถึงหน้าหนึ่งช่วงกลางค่อนไปทางท้ายอัลบั้ม ตรงนั้นมีรูปเดี่ยวของซูหว่านแปะอยู่ ในภาพเธอยิ้มหวานราวกับดอกไม้
ปลายนิ้วของหลี่ซีแตะลงบนด้านหลังของรูปนั้นเบา ๆ
สายตาของโจวตี๋เลื่อนตามปลายนิ้วของเธอ แล้วเขาก็เห็น—ด้านหลังรูปมีคำภาษาอังกฤษสองคำเขียนอยู่
“My love.”
ลายมือนั้นถึงกับกดลงบนกระดาษภาพจนเป็นรอยบุ๋มเล็กน้อยเพราะออกแรงเขียน
ราวกับเวลาแข็งค้างลง ณ วินาทีนั้น ในห้องหนังสือเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงหายใจอันอัดอั้นของคนทั้งสอง