หลินจือซวี่นั่งอยู่ห่างไปด้านหลังพวกเขาหลายแถว เขาหลับตาเช่นกัน แต่โจวตี๋สัมผัสได้เป็นระยะว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่เขากับหลี่ซี ทำให้รู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น
การเดินทางหลายชั่วโมงผ่านไปท่ามกลางความเงียบและความคิดหนักอึ้งของแต่ละคน เครื่องบินลงจอดอย่างราบรื่นที่สนามบินของเมืองอันคุ้นเคย ประตูห้องโดยสารเปิดออก อากาศชื้นชื้นที่คุ้นเคยก็พัดเข้ามา พร้อมกลิ่นอายความวุ่นวายและฝุ่นควันอันเป็นเอกลักษณ์ของเมืองใหญ่
ทันทีที่ลงจากเครื่องบิน หลี่ซีก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง เธอเดินเร็ว ๆ ไปทางสายพานรับกระเป๋า พลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงชัดเจนและเป็นมืออาชีพ
หลังวางสาย เธอพยักหน้าให้ลู่โม่กับเฉินหยาง «บริษัทมีเรื่องด่วน ฉันต้องตรงไปที่นั่นเลย พวกคุณระวังตัวระหว่างทางนะ»
สายตาของเธอไม่ได้หยุดอยู่บนใบหน้าโจวตี๋นานนัก ราวกับเขาเป็นเพียงเพื่อนร่วมทางธรรมดาคนหนึ่ง
«อ้อ ได้ หลี่ซี เธอไปจัดการธุระเถอะ ดูแลสุขภาพด้วย» เฉินหยางรีบพูด
ลู่โม่พยักหน้าเช่นกัน «มีอะไรก็ติดต่อกันทางโทรศัพท์»
โจวตี๋ร้อนใจ รีบก้าวไปข้างหน้า «ซีซี เดี๋ยวฉันไปส่งเธอ หรือจะรอแล้วกลับบ้านพร้อมกันดี?»
«ไม่ต้องหรอก ฉันเรียกรถไว้แล้ว จะตรงไปบริษัทเลย คุณเอากระเป๋ากลับบ้านไปเถอะ» น้ำเสียงของหลี่ซีราบเรียบและห่างเหิน แฝงความหนักแน่นที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
เธอเห็นกระเป๋าเดินทางของตัวเองแล้ว จึงลากมันมาอย่างคล่องแคล่ว ก่อนพยักหน้าให้ทุกคนอีกครั้งอย่างสุภาพ แล้วหันหลังเดินเร็ว ๆ ไปทางทางออก เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังกังวานแต่เด็ดขาด ไม่นานก็กลืนหายไปในฝูงชนที่พลุกพล่าน