ระหว่างทางกลับโรงพยาบาล เจียงโจวโจวแวะซื้อผลไม้และของใช้จำเป็นไปด้วย
เมื่อเห็นเธอถือของกลับมา เจ้ามู่แสดงความประหลาดใจออกมาชัดเจน แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
"พี่เจ้ามู่ ทานยาตามเวลารึยัง"
เจียงโจวโจววางของเรียบร้อย ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงดูผ่อนคลายเบาใจ
เจ้ามู่ยิ้มตอบรับ "อือ กินยาไปแล้ว"
เขามองเจียงโจวโจวอย่างหลุมพร่า ความสนใจในดวงตาค่อย ๆ ทวีความเข้มข้น
บรรยากาศในห้องผู้ป่วยเงียบสงบ ทั้งคู่ต่างมีความคิดในใจคนละแบบ
หลายวันต่อมา เจียงโจวโจววิ่งระหว่างบ้านกับโรงพยาบาลแทบทุกวัน ภายใต้การดูแลอย่างใส่ใจของเธอและพยาบาลผู้ดูแล แผลของเจ้ามู่ฟื้นตัวได้ดี จนถึงขั้นออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว
เดินออกจากโรงพยาบาลมาพร้อมกัน กลับไปที่บ้านพักตากอากาศหลังนั้นอีกครั้ง เจียงโจวโจวหยุดยืนค้างอยู่กับที่โดยไม่รู้ตัว
เธอมองไปที่ต้นทับทิมโดยสัญชาตญาณ ต้นทับทิมในเดือนมิถุนายนกำลังเข้าฤดูดอกบาน กลีบดอกแดงฉ่ำเปี่ยมชีวิต กิ่งก้านใบเขียวชอุ่มสดใส
ใยแมงมุมยังคงอยู่ แต่ผีเสื้อบนนั้นตายไปนานแล้ว ตอนนี้เหลือแต่เปลือกเปล่า ราวกับตัวอย่างสัตว์ที่สมบูรณ์แบบ
"เข้าไปนั่งเล่นสักหน่อยไหม" เจ้ามู่เอ่ยเชิญ
ความคิดของเจียงโจวโจวกลับคืนมาทันที เธอพยักหน้าตอบ "อือ ได้จ้ะ"