ในห้องหนังสือของจวนองค์ชายสาม เยี่ยนซี่กำลังอ่านรายงานการศึกจากชายแดนใต้แสงตะเกียง
เขาอ่านอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วลูบไล้ไปบนหน้ากระดาษเบา ๆ มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆ คล้ายมีคล้ายไม่มี
ทุกอย่างดำเนินไปตามแผน หลิวเฉิงตายแล้ว ความผิดของเฟิงยวนเจิงถูกตอกตรึงแน่น ส่วนจาวกว่างก็ถูกลากลงไปด้วย
เมื่อสำนวนคดีของสำนักพิพากษาถูกผนึกและจัดเก็บเข้าคลังเรียบร้อย คดีนี้ก็ถือว่ามัดแน่นราวตอกตะปูลงแผ่นเหล็ก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น องครักษ์คนสนิทรีบก้าวเข้ามา สีหน้าไม่สู้ดีนัก “องค์ชาย ทางตรอกเถียนสุ่ย...ไปถึงแล้วพบแต่ความว่างเปล่า พี่สะใภ้ของหลิวเฉิงหายตัวไป ค้นทั่วทั้งบ้านแล้วก็ไม่พบสิ่งใดเลย”
ปลายนิ้วของเยี่ยนซี่ชะงัก เขาเงยหน้ามององครักษ์แวบหนึ่ง แววตาไม่เย็นชาและไม่อบอุ่น ทว่าแผ่นหลังขององครักษ์กลับเริ่มชุ่มเหงื่อเย็น “คำว่าหายตัวไปหมายความว่าอย่างไร?”
“ตอนคนของเราไปถึง ลานบ้านก็ว่างเปล่าแล้ว เตาไฟยังอุ่นอยู่ คนเพิ่งจากไปไม่ถึงหนึ่งเค่อ มีคนชิงลงมือไปก่อนแล้ว”
เยี่ยนซี่วางรายงานการศึกลง ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง แสงจันทร์สาดต้องหิมะบาง ๆ ที่กองอยู่ในลานมาตลอดทั้งคืน ขาวโพลนสะอาดตา ว่างเปล่าไร้สิ่งใด
เขาจ้องกองหิมะนั้นอยู่สองลมหายใจ ปลายนิ้วเคาะกรอบหน้าต่างเบา ๆ สองครั้ง มีคนชิงลงมือไปก่อนแล้ว
ในเมืองหลวงนี้ คนที่ลงมือก่อนเขาได้มีเพียงไม่กี่คน นับนิ้วมือเดียวก็พอ
ขณะที่กำลังครุ่นคิด จู่ ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นราวฟ้าคำรามแว่วมาจากที่ไกล กลิ้งก้องมาจากทิศประตูวัง ดังต่อเนื่องทีละเสียง หนักแน่นทุ้มต่ำ ราวกับมีผู้ใช้ค้อนเหล็กทุบกลองยักษ์ใบหนึ่ง
กลองเตือนธรรม
สีหน้าของเยี่ยนซี่พลันเปลี่ยนไป
เขาเอียงหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมององครักษ์คนสนิท “ไปสืบมา ใครกำลังตีกลอง?”
องครักษ์คนสนิทวิ่งออกไปแล้วกลับมา ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา สีหน้าซีดขาวยิ่งกว่าเดิม “องค์ชาย เป็นจาวเกาจากจวนหย่งผิงโหว เขาคุกเข่าตีกลองอยู่ใต้หอกลอง ทหารยามนครบาลจับตัวเข้าไปแล้ว”
หัวใจของเยี่ยนซี่พลันดิ่งวูบ จาวเกา...จาวเกาอีกแล้ว เขาเพิ่งสั่งให้คนไปปิดปากพยานเมื่อครู่ เจ้าหนูนี่ก็ไปตีกลองเตือนธรรมเสียแล้ว