ตัวอักษรบนจดหมายค่อย ๆ ปรากฏชัดเจนใต้แสงเทียน ลายมือหวัดแกมบรรจงตัวเล็กจิ๋ว ปลายพู่กันคมกริบราวคมดาบที่ผ่านการเผาไฟ ราวกับกำลังฝ่าทะลุออกมาจากใต้แผ่นกระดาษ หลานปั้นปั้นประคองจดหมายด้วยสองมือ น้ำเสียงราบเรียบ อ่านทีละคำทีละประโยคว่า——
“แม่ทัพเฟิงบาดเจ็บสาหัส มิใช่เพราะการศึก หากเกิดจากคนในกองทัพลอบลงมือชั่วร้ายนอกกระโจม จดหมายลับติดต่อศัตรูเป็นของปลอม มีคนจับพี่สะใภ้หม้ายของข้าน้อยเป็นตัวประกัน บังคับให้ข้าน้อยคัดลอกและประทับตรา ข้าน้อยกลัวตายจึงไม่กล้าพูด ทว่าหลักธรรมสวรรค์กระจ่างชัด ข้าน้อยมีชีวิตอยู่วันใด ก็ไม่อาจสงบใจได้วันนั้น
ผู้ใส่ร้ายคือรองเจ้ากรมกรมขุนนางจางยวน รองเจ้ากรมสำนักพิพากษาหลี่ชุน และที่ปรึกษาในจวนองค์ชายสามโจวติ้ง ทุกถ้อยคำที่ข้าน้อยกล่าวล้วนเป็นความจริง หากมีแม้เพียงครึ่งคำเป็นเท็จ ขอให้ฟ้าดินลงทัณฑ์”
ทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบสงัดราวสระน้ำตาย เมื่อชื่อทั้งสามถูกหลานปั้นปั้นอ่านออกมา สีหน้าของรองเจ้ากรมกรมขุนนางจางยวนพลันซีดเผือดราวถูกสูบเลือดออกไป เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวหมายจะพูด แต่ขาอ่อนจนต้องถอยกลับไป นิ้วมือกำชายแขนเสื้อสั่นระริกราวใบไม้ต้องลม
แผ่นหลังของรองเจ้ากรมสำนักพิพากษาหลี่ชุนแข็งทื่อไปชั่วขณะ จากนั้นก็ค่อย ๆ ห่อคู้ลง ราวกับกระดูกทั้งร่างถูกคนควักออกไปจากข้างใน
ส่วนองค์ชายสามเยี่ยนซี่ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเป็นปกติ กระทั่งมุมปากยังมีรอยยิ้มจาง ๆ คล้ายมีคล้ายไม่มี แต่จาวเกาซึ่งคุกเข่าอยู่เยื้องไปด้านหลังกลับเห็นชัดเจนว่า มือข้างที่ห้อยอยู่ข้างกายของเขากำแน่นแล้วคลายออก ราวกับงูที่ถูกจับหางไว้กำลังแสร้งตาย
เยี่ยนเฉิงประทับอยู่หลังโต๊ะทรงพระอักษร นิ้วมือกดลงบนจดหมายฉบับนั้นอยู่นาน นานจนคนในท้องพระโรงหลายคนเริ่มกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
แสงเทียนทอดเงาสว่างสลัวบนพระพักตร์ ยิ่งทำให้พระพักตร์ที่เดิมก็ไร้ความรู้สึกนั้นยากจะคาดเดา
จากนั้นพระองค์ก็แย้มพระสรวลขึ้นมาอย่างกะทันหัน เบาบางและแผ่วสั้น ราวกับผิวน้ำแข็งแตกร้าวเป็นรอยแล้วแข็งตัวกลับในทันที รอยยิ้มนั้นทำให้ทุกคนขนลุกเกรียว
“น่าสนใจ” นิ้วของเยี่ยนเฉิงยกออกจากจดหมาย เคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง