จาวเกาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
“อักษรตัวแรกของทุกสองสามบรรทัดในจดหมาย เมื่อนำมาเรียงต่อกันก็จะเป็นถ้อยคำที่เขาซ่อนไว้” เสียงของนางค่อย ๆ แผ่วลง น้ำตาหยดลงบนหลังมือจนซึมเป็นวงเล็ก ๆ
“เขาเคยบอกข้าน้อยว่า หากเขาเกิดเรื่องขึ้น สักวันหนึ่งให้นำจดหมายเหล่านั้นไปขอความเป็นธรรมให้เขา แต่ข้าน้อยไม่รู้ว่าควรไปหาใคร แม้แต่จะออกจากประตูบ้านยังไม่กล้า…ข้าน้อยกลัวว่าพอออกไปแล้ว จะมีคนพาข้าน้อยกับลูกไปด้วย”
นางลุกขึ้นเดินไปที่เตียง เปิดผ้านวมขึ้นแล้วล้วงห่อผ้าน้ำมันออกมาจากใต้แผ่นเตียง
ผ้าน้ำมันห่อไว้สามชั้น เมื่อแกะออก ด้านในเป็นจดหมายกองหนึ่ง พับเรียบร้อยเป็นระเบียบ ขอบกระดาษรุ่ยฟูจากการถูกเปิดอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า
นางประคองกองจดหมายไว้ ยืนนิ่งอยู่นาน ปลายนิ้วลูบไล้ขอบกระดาษแผ่นบนสุด ราวกับกำลังกล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายกับบางสิ่ง จากนั้นจึงหันกายยื่นส่งให้จาวเกา
จาวเการับมาด้วยสองมือ ปลายนิ้วที่สัมผัสกองจดหมายชะงักไปเล็กน้อย
เขาไม่ได้เปิดดูในทันที เพียงห่อผ้าน้ำมันกลับดังเดิมแล้วสอดไว้ในอกเสื้อ ก่อนลุกขึ้นยืนและคำนับหญิงสาวอย่างถูกต้องตามมารยาท “พี่สะใภ้หวัง วางใจเถิด เมื่อจดหมายเหล่านี้มาอยู่ในมือข้าแล้ว ย่อมไม่ตกไปอยู่ในมือผู้อื่นอีก”
หญิงสาวยืนมองเขาอยู่ข้างเตียง คราบน้ำตายังคงอยู่บนใบหน้า ทว่ามุมปากก็ขยับขึ้นในที่สุด คล้ายรอยยิ้ม ทั้งคล้ายโล่งใจ
นางเอ่ยเสียงเบาว่า “เจ้า…ช่วยเขาด้วย” จาวเกาพยักหน้า ก่อนหันกายผลักประตูออกไป
ลมหนาวพัดปะทะใบหน้า เขายืนอยู่กลางลาน สูดลมหายใจออกยาวจนกลายเป็นไอขาว มือสอดเข้าไปในอกเสื้อ ลูบห่อผ้าน้ำมันนั้น มันแข็งและหนักแน่น แม้จะมีเสื้อผ้าคั่นอยู่ก็ยังสัมผัสได้ถึงน้ำหนักของจดหมายเหล่านั้น
เขารีบกระโดดข้ามกำแพงเตี้ยออกไป เมื่อเท้าลงพื้น รองเท้าบูตจมลึกลงไปในหิมะหนึ่งชุ่น ทหารคนสนิททั้งสี่ที่รออยู่ปากตรอกเห็นเขาออกมาก็รีบเข้ามาหาทันที เขาโบกมือบอกว่าไม่เป็นไร
“กลับจวน”
เขาเดินนำอยู่ข้างหน้า ฝีเท้าเร่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ มือกำจดหมายในอกเสื้อผ่านเนื้อผ้า เมื่อมีจดหมายเหล่านี้ คำให้การของหลิวเฉิงก็มีหลักฐานรองรับ