อาจิต้งไห่ลงมือรินเหล้าให้เองขนาดนั้น จะให้พูดอะไรได้อีก ซาหลิงตบหน้าอกตัวเองปึงปัง พร้อมพูดขึ้นว่า "ป้าใหญ่ มีอะไรก็พูดได้เลยครับ ผมทำให้ได้จะทำให้"
"ทำให้ไม่ได้ ผมก็จะพยายามทำให้ได้"
อาจิต้งไห่ได้ยินก็รู้ทันทีว่า เจ้าซาหลิงโง่นี่ติดเบ็ดแล้ว จึงรีบพูดขึ้นว่า "จริง ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก"
"เรื่องนี้สำหรับคนอื่นอาจจะยาก แต่สำหรับเสาหลิงแกแล้ว มันเป็นเรื่องง่ายมาก"
"พี่ฉินแกสองวันก่อนกลับบ้านแม่มา ไม่ใช่เหรอ เอาเห็ดกลับมาด้วยหลายอยู่ อยากจะให้แกช่วยเอาไปขายที่โรงงานหน่อย"
ซาหลิงได้ยินก็พูดทันที "เฮ้ย แค่นี้เองเหรอ เรื่องแค่นี้ก็คุ้มที่จะให้พวกนายเลี้ยงข้าวใหญ่โตขนาดนั้นเลยเหรอ"
"ด้วยความสัมพันธ์ของเรา มันก็แค่คำพูดเดียวเอง"
อาจิต้งไห่ได้ยินซาหลิงรับปากอย่างง่ายดายขนาดนั้น ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมา
แต่เดี๋ยวเดียวก็ทำเป็นโกรธแล้วหันไปพูดกับเจียตงซวี่ว่า "ก็พี่ตงซวี่แกไง กลัวว่าเรื่องนี้จะทำให้แกเดือดร้อน เลยไม่กล้าขึ้นมาพูดเอง"
พูดจบก็หันไปมองเจียตงซวี่แล้วพูดว่า "เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วไง เสาหลิงเป็นคนน้ำใจงามที่สุด ในลานพวกเรามีเรื่องอะไรไปหาเขา ไม่มีทางไม่รับปากหรอก"
เจียตงซวี่คลุกคลีอยู่กับอาจิต้งไห่มานานหลายปี ความไวในการรับสถานการณ์ขนาดนี้ยังมีอยู่ รีบพูดขึ้นมาทันที "เฮ้ย ก็ผมเกรงใจนี่นา"